Geri Dön

Kuran-ı Kerim • Bakara

167. Ayet Detayı

167

وَقَالَ ٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُواْ لَوۡ أَنَّ لَنَا كَرَّةٗ فَنَتَبَرَّأَ مِنۡهُمۡ كَمَا تَبَرَّءُواْ مِنَّاۗ كَذَٰلِكَ يُرِيهِمُ ٱللَّهُ أَعۡمَٰلَهُمۡ حَسَرَٰتٍ عَلَيۡهِمۡۖ وَمَا هُم بِخَٰرِجِينَ مِنَ ٱلنَّارِ

Uyanlar dediler ki: Keşke bizim için bir dönüş olsaydı da onların bizden uzaklaştığı gibi biz de onlardan uzaklaşsaydık. Böylece Allah onlara amellerini üzerlerine hasretler olarak gösterir. Onlar ateşten çıkacak da değillerdir.

vekale ellezine ittebeu lev enne lena kerreten feneteberree minhum kema teberreu minna kezalike yurihim allah amalehum haseratin aleyhim vema hum biharicine min ennar

Kelime Analizi

Morfolojik ve sentaks yapısı - 23 kelime

#

Kelime

Anlam

Kök

1

وَقَالَ

vekale

dedi

Fiil

ve

q - w - l

2

ٱلَّذِينَ

ellezine

o kimseler ki

Zamir

uyanlar

-

3

ٱتَّبَعُواْ

ittebeu

uydular

Fiil

tabi oldular

t - b - i

4

لَوۡ

lev

keşke

Edat

eğer

-

5

أَنَّ

enne

olması

Edat

ki

-

6

لَنَا

lena

için

Edat

bize, biz

-

7

كَرَّةٗ

kerreten

dönüş

İsim

bir kerelik geri dönüş

k - r - r

8

فَنَتَبَرَّأَ

feneteberree

uzaklaşırız

Fiil

ilişiğimizi keseriz, böylece, sonucunda

b - r - i

9

مِنۡهُمۡ

minhum

-den

Edat

onlardan, onlar

-

10

كَمَا

kema

şey

Zamir

şekilde, gibi

-

11

تَبَرَّءُواْ

teberreu

uzaklaştılar

Fiil

berat ettiler

b - r - i

12

مِنَّاۗ

minna

bizden

Edat

biz

-

13

كَذَٰلِكَ

kezalike

işte böyle

Zamir

gibi

-

14

يُرِيهِمُ

yurihim

gösterir

Fiil

onlara

r - a - y

15

ٱللَّهُ

allah

Allah

Özel İsim
İlahi İsim
Sıfat
a - l - h

16

أَعۡمَٰلَهُمۡ

amalehum

ameller

İsim

işler, onların

a - m - l

17

حَسَرَٰتٍ

haseratin

hasretler

İsim

pişmanlıklar

h - s - r

18

عَلَيۡهِمۡۖ

aleyhim

üzerlerine

Edat

onlar

-

19

وَمَا

vema

ve

Edat

değildir

-

20

هُم

hum

onlar

Zamir

-

21

بِخَٰرِجِينَ

biharicine

çıkacak olanlar

İsim

(tekit için zaid bi)

k h - r - j

22

مِنَ

min

-den

Edat

-

23

ٱلنَّارِ

ennar

ateş

İsim
n - w - r

İlişkili Ayetler

Bakara - 167. Ayet - Kuran-ı Kerim | Vahiy.org