עול

תֶּאְשַׁם֙ שֹֽׁמְר֔וֹן כִּ֥י מָרְתָ֖ה בֵּֽאלֹהֶ֑יהָ בַּחֶ֣רֶב יִפֹּ֔לוּ עֹלְלֵיהֶ֣ם יְרֻטָּ֔שׁוּ וְהָרִיּוֹתָ֖יו יְבֻקָּֽעוּ

Samiriye suçlu olacak, çünkü Tanrısına isyan etti; kılıçla düşecekler, onların yavruları parçalanacak ve onun hamile kadınları yarılacak.

ק֣וּמִי רֹ֣נִּי בַלַּ֗יְלָה לְרֹאשׁ֙ אַשְׁמֻר֔וֹת שִׁפְכִ֤י כַמַּ֨יִם֙ לִבֵּ֔ךְ נֹ֖כַח פְּנֵ֣י אֲדֹנָ֑י שְׂאִ֧י אֵלָ֣יו כַּפַּ֗יִךְ עַל־נֶ֨פֶשׁ֙ עֽוֹלָלַ֔יִךְ הָעֲטוּפִ֥ים בְּרָעָ֖ב בְּרֹ֥אשׁ כָּל־חוּצֽוֹת

Kalk, geceleyin nöbetlerin başında haykır, Efendi'nin yüzünün karşısında kalbini sular gibi dök; bütün sokakların başında açlıktan bayılan yavrularının canı için O'na avuçlarını kaldır.

מִֽמְתִ֥ים יָדְךָ֨ יְהוָ֡ה מִֽמְתִ֬ים מֵחֶ֗לֶד חֶלְקָ֥ם בַּֽחַיִּים֮ וּֽצְפוּנְךָ֮ תְּמַלֵּ֪א בִ֫טְנָ֥ם יִשְׂבְּע֥וּ בָנִ֑ים וְהִנִּ֥יחוּ יִ֝תְרָ֗ם לְעוֹלְלֵיהֶֽם

Elinle adamlardan Yahve, dünyadaki adamlardan, onların payı yaşamdadır; ve karınlarını sakladığınla doldurursun, oğullarla doyarlar ve geri kalanlarını çocuklarına bırakırlar.

אַשְׁרֵ֤י שֶׁיֹּאחֵ֓ז וְנִפֵּ֬ץ אֶֽת־עֹ֝לָלַ֗יִךְ אֶל־הַסָּֽלַע

Senin yavrularını tutup kayaya çarpana ne mutlu!

עַתָּה֩ לֵ֨ךְ וְהִכִּֽיתָ֜ה אֶת־עֲמָלֵ֗ק וְהַֽחֲרַמְתֶּם֙ אֶת־כָּל־אֲשֶׁר־ל֔וֹ וְלֹ֥א תַחְמֹ֖ל עָלָ֑יו וְהֵמַתָּ֞ה מֵאִ֣ישׁ עַד־אִשָּׁ֗ה מֵֽעֹלֵל֙ וְעַד־יוֹנֵ֔ק מִשּׁ֣וֹר וְעַד־שֶׂ֔ה מִגָּמָ֖ל וְעַד־חֲמֽוֹר

Şimdi git ve Amalek'i vur, ona ait olan her şeyi tamamen yok edin ve ona acıma; adamdan kadına kadar, çocuktan emzikteki bebeğe kadar, sığırdan koyuna kadar, deveden eşeğe kadar öldür.

רְאֵ֤ה יְהוָה֙ וְֽהַבִּ֔יטָה לְמִ֖י עוֹלַ֣לְתָּ כֹּ֑ה אִם־תֹּאכַ֨לְנָה נָשִׁ֤ים פִּרְיָם֙ עֹלֲלֵ֣י טִפֻּחִ֔ים אִם־יֵהָרֵ֛ג בְּמִקְדַּ֥שׁ אֲדֹנָ֖י כֹּהֵ֥ן וְנָבִֽיא

Gör Yahve ve bak, kime böyle yaptın? Kadınlar meyvelerini, büyüttükleri yavrularını mı yiyecek? Efendi'nin kutsal yerinde kâhin ve peygamber mi öldürülecek?

וְאֵ֨ת נֹ֤ב עִיר־הַכֹּֽהֲנִים֙ הִכָּ֣ה לְפִי־חֶ֔רֶב מֵאִישׁ֙ וְעַד־אִשָּׁ֔ה מֵעוֹלֵ֖ל וְעַד־יוֹנֵ֑ק וְשׁ֧וֹר וַחֲמ֛וֹר וָשֶׂ֖ה לְפִי־חָֽרֶב

Kâhinlerin şehri Nov'u kılıç ağzıyla vurdu; adamdan kadına kadar, çocuktan emzikteki bebeğe kadar, öküzü, eşeği ve koyunu kılıç ağzıyla vurdu.

א֤וֹ כְנֵ֣פֶל טָ֭מוּן לֹ֣א אֶהְיֶ֑ה כְּ֝עֹלְלִ֗ים לֹא־רָ֥אוּ אֽוֹר

Veya gizlenmiş bir düşük gibi, ışık görmemiş bebekler gibi olmazdım.

יְהוָ֤ה צַדִּיק֙ בְּקִרְבָּ֔הּ לֹ֥א יַעֲשֶׂ֖ה עַוְלָ֑ה בַּבֹּ֨קֶר בַּבֹּ֜קֶר מִשְׁפָּט֨וֹ יִתֵּ֤ן לָאוֹר֙ לֹ֣א נֶעְדָּ֔ר וְלֹֽא־יוֹדֵ֥עַ עַוָּ֖ל בֹּֽשֶׁת

Onun içindeki Yahve doğrudur, haksızlık yapmaz; her sabah adaletini ışığa çıkarır, eksik olmaz; ama haksız kişi utanç bilmez.

אַךְ־אֵ֭לֶּה מִשְׁכְּנ֣וֹת עַוָּ֑ל וְ֝זֶ֗ה מְק֣וֹם לֹא־יָדַֽע־אֵֽל

Kesinlikle haksızın meskenleri bunlardır ve bu Tanrı'yı bilmeyenin yeridir.

וָֽ֭אֲשַׁבְּרָה מְתַלְּע֣וֹת עַוָּ֑ל וּ֝מִשִּׁנָּ֗יו אַשְׁלִ֥יךְ טָֽרֶף

Ve haksızın çenelerini kırardım ve dişlerinden avı atardım.

יְהִ֣י כְ֭רָשָׁע אֹ֣יְבִ֑י וּמִתְקוֹמְמִ֥י כְעַוָּֽל

Düşmanım kötü gibi olsun ve bana karşı kalkan haksız gibi olsun.

הֲלֹא־אֵ֥יד לְעַוָּ֑ל וְ֝נֵ֗כֶר לְפֹ֣עֲלֵי אָֽוֶן

Haksız için yıkım ve kötülük yapanlara felaket değil mi?

יַסְגִּירֵ֣נִי אֵ֭ל אֶ֣ל עֲוִ֑יל וְעַל־יְדֵ֖י רְשָׁעִ֣ים יִרְטֵֽנִי

Tanrı beni haksıza teslim ediyor ve kötülerin ellerine beni atıyor.

אֱֽלֹהַ֗י פַּ֭לְּטֵנִי מִיַּ֣ד רָשָׁ֑ע מִכַּ֖ף מְעַוֵּ֣ל וְחוֹמֵץ

Tanrım, beni kötünün elinden, haksızın ve zalimin avucundan azat et.

יֻחַ֤ן רָשָׁע֙ בַּל־לָמַ֣ד צֶ֔דֶק בְּאֶ֥רֶץ נְכֹח֖וֹת יְעַוֵּ֑ל וּבַל־יִרְאֶ֖ה גֵּא֥וּת יְהוָֽה

Kötüye lütuf gösterilse de doğruluğu öğrenmez; doğruluk diyarında haksızlık eder ve Yahve'nin yüceliğini görmez.

לֹא־יִֽהְיֶ֨ה מִשָּׁ֜ם ע֗וֹד ע֤וּל יָמִים֙ וְזָקֵ֔ן אֲשֶׁ֥ר לֹֽא־יְמַלֵּ֖א אֶת־יָמָ֑יו כִּ֣י הַנַּ֗עַר בֶּן־מֵאָ֤ה שָׁנָה֙ יָמ֔וּת וְהַ֣חוֹטֶ֔א בֶּן־מֵאָ֥ה שָׁנָ֖ה יְקֻלָּֽל

Oradan artık birkaç günlük bebek ve günlerini doldurmayan yaşlı olmayacak; çünkü genç yüz yaşında ölecek ve yüz yaşındaki günahkar lanetlenecek.

הֲתִשְׁכַּ֤ח אִשָּׁה֙ עוּלָ֔הּ מֵרַחֵ֖ם בֶּן־בִּטְנָ֑הּ גַּם־אֵ֣לֶּה תִשְׁכַּ֔חְנָה וְאָנֹכִ֖י לֹ֥א אֶשְׁכָּחֵֽךְ

Kadın emzirdiğini, karnının oğluna merhamet etmeyi unutur mu? Bunlar unutabilirler ama ben seni unutmayacağım.

יִ֭גְזְלוּ מִשֹּׁ֣ד יָת֑וֹם וְֽעַל־עָנִ֥י יַחְבֹּֽלוּ

Yetimi memeden koparırlar ve düşkünün üzerindekini rehin alırlar.

גַּם־עֲ֭וִילִים מָ֣אֲסוּ בִ֑י אָ֝ק֗וּמָה וַיְדַבְּרוּ־בִֽי

Çocuklar da beni reddettiler, kalkarım ve bana konuşurlar.

יְשַׁלְּח֣וּ כַ֭צֹּאן עֲוִילֵיהֶ֑ם וְ֝יַלְדֵיהֶ֗ם יְרַקֵּדֽוּן

Küçüklerini sürü gibi gönderirler; ve çocukları sıçrarlar.