ح ي ر

قُلۡ أَنَدۡعُواْ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَىٰٓ أَعۡقَابِنَا بَعۡدَ إِذۡ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ كَٱلَّذِي ٱسۡتَهۡوَتۡهُ ٱلشَّيَٰطِينُ فِي ٱلۡأَرۡضِ حَيۡرَانَ لَهُۥٓ أَصۡحَٰبٞ يَدۡعُونَهُۥٓ إِلَى ٱلۡهُدَى ٱئۡتِنَاۗ قُلۡ إِنَّ هُدَى ٱللَّهِ هُوَ ٱلۡهُدَىٰۖ وَأُمِرۡنَا لِنُسۡلِمَ لِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

De ki: 'Allah'ın dışında bize fayda vermeyen ve bize zarar vermeyen şeyi mi çağıralım? Ve Allah bize yol gösterdikten sonra, yerin içinde Şeytanların şaşkın bir halde ayarttığı, "Bize gel" diye yol göstermeye çağıran arkadaşları olan kimse gibi topuklarımızın üzerine mi döndürülelim?' De ki: 'Şüphesiz Allah'ın yol göstermesi, yol göstermenin ta kendisidir; ve biz alemlerin Rabbine teslim olmamız için emrolunduk.'