ح و ت

وَسۡـَٔلۡهُمۡ عَنِ ٱلۡقَرۡيَةِ ٱلَّتِي كَانَتۡ حَاضِرَةَ ٱلۡبَحۡرِ إِذۡ يَعۡدُونَ فِي ٱلسَّبۡتِ إِذۡ تَأۡتِيهِمۡ حِيتَانُهُمۡ يَوۡمَ سَبۡتِهِمۡ شُرَّعٗا وَيَوۡمَ لَا يَسۡبِتُونَ لَا تَأۡتِيهِمۡۚ كَذَٰلِكَ نَبۡلُوهُم بِمَا كَانُواْ يَفۡسُقُونَ

Ve onlara denizin kıyısında bulunan şehrin hakkında sor; hani Şabat'ın içinde haddi aşıyorlardı. Hani onların Şabat günü onların balıkları onlara akın akın geliyordu ve Şabat yapmadıkları günü onlara gelmiyordu. Yoldan çıkmakta oldukları şey sebebiyle onları işte böyle sınarız.

فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٞ

Bunun üzerine o kınanmışken balık onu yuttu.

فَلَمَّا بَلَغَا مَجۡمَعَ بَيۡنِهِمَا نَسِيَا حُوتَهُمَا فَٱتَّخَذَ سَبِيلَهُۥ فِي ٱلۡبَحۡرِ سَرَبٗا

Bunun üzerine ikisinin arasının toplanma yerine ulaştıkları zaman, ikisinin balığını unuttular, böylece denizin içinde kendi yolunu bir tünel edindi.

قَالَ أَرَءَيۡتَ إِذۡ أَوَيۡنَآ إِلَى ٱلصَّخۡرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ ٱلۡحُوتَ وَمَآ أَنسَىٰنِيهُ إِلَّا ٱلشَّيۡطَٰنُ أَنۡ أَذۡكُرَهُۥۚ وَٱتَّخَذَ سَبِيلَهُۥ فِي ٱلۡبَحۡرِ عَجَبٗا

Dedi: 'Kayaya sığındığımız zaman gördün mü? Bunun üzerine şüphesiz ben balığı unuttum. Ve onu hatırlamamı Şeytan'dan hariç bana unutturmadı. Ve denizin içinde kendi yolunu şaşılacak şekilde edindi.'

فَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلۡحُوتِ إِذۡ نَادَىٰ وَهُوَ مَكۡظُومٞ

Bunun üzerine Rabbinin hükmüne sabret ve balık sahibi gibi olma. Hani o, öfkesini yutmuş olarak seslenmişti.