תחר

כִּ֣י אֶת־רַגְלִ֥ים רַ֨צְתָּה֙ וַיַּלְא֔וּךָ וְאֵ֥יךְ תְּתַֽחֲרֶ֖ה אֶת־הַסּוּסִ֑ים וּבְאֶ֤רֶץ שָׁלוֹם֙ אַתָּ֣ה בוֹטֵ֔חַ וְאֵ֥יךְ תַּעֲשֶׂ֖ה בִּגְא֥וֹן הַיַּרְדֵּֽן

Eğer yayalarla koştuysan ve seni yordularsa, atlarla nasıl yarışacaksın? Ve barış diyarında sen güveniyorsun, Şeria'nın gururunda nasıl yapacaksın?

הֲתִֽמְלֹ֔ךְ כִּ֥י אַתָּ֖ה מְתַחֲרֶ֣ה בָאָ֑רֶז אָבִ֜יךָ הֲל֧וֹא אָכַ֣ל וְשָׁתָ֗ה וְעָשָׂ֤ה מִשְׁפָּט֙ וּצְדָקָ֔ה אָ֖ז ט֥וֹב לֽוֹ

Sedirle yarışıyorsun diye krallık mı yapacaksın? Baban yiyip içmedi mi ve yargı ve doğruluk yapmadı mı? O zaman ona iyiydi.