לאה

וּלְלָבָ֖ן שְׁתֵּ֣י בָנ֑וֹת שֵׁ֤ם הַגְּדֹלָה֙ לֵאָ֔ה וְשֵׁ֥ם הַקְּטַנָּ֖ה רָחֵֽל

Ve Lavan'ın iki kızı vardı; büyüğünün adı Lea ve küçüğünün adı Rahel'di.

וְעֵינֵ֥י לֵאָ֖ה רַכּ֑וֹת וְרָחֵל֙ הָֽיְתָ֔ה יְפַת־תֹּ֖אַר וִיפַ֥ת מַרְאֶֽה

Lea'nın gözleri narindi, Rahel ise güzel biçimli ve güzel görünüşlüydü.

וַיְהִ֣י בָעֶ֔רֶב וַיִּקַּח֙ אֶת־לֵאָ֣ה בִתּ֔וֹ וַיָּבֵ֥א אֹתָ֖הּ אֵלָ֑יו וַיָּבֹ֖א אֵלֶֽיהָ

Akşam olunca kızı Lea'yı aldı ve onu ona getirdi; o da ona girdi.

וַיְהִ֣י בַבֹּ֔קֶר וְהִנֵּה־הִ֖וא לֵאָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר אֶל־לָבָ֗ן מַה־זֹּאת֙ עָשִׂ֣יתָ לִּ֔י הֲלֹ֤א בְרָחֵל֙ עָבַ֣דְתִּי עִמָּ֔ךְ וְלָ֖מָּה רִמִּיתָֽנִי

Sabah olunca, işte o Lea'ydı! Ve Lavan'a dedi: 'Bana yaptığın bu nedir? Seninle Rahel için hizmet etmedim mi? Neden beni aldattın?'

וַיַּ֤רְא יְהוָה֙ כִּֽי־שְׂנוּאָ֣ה לֵאָ֔ה וַיִּפְתַּ֖ח אֶת־רַחְמָ֑הּ וְרָחֵ֖ל עֲקָרָֽה

Yahve Lea'nın nefret edildiğini gördü ve onun rahmini açtı; ama Rahel kısırdı.

וַיִּתֵּ֤ן לָבָן֙ לָ֔הּ אֶת־זִלְפָּ֖ה שִׁפְחָת֑וֹ לְלֵאָ֥ה בִתּ֖וֹ שִׁפְחָֽה

Ve Lavan hizmetçisi Zilpa'yı kızı Lea'ya hizmetçi olarak verdi.

אֵ֚לֶּה בְּנֵ֣י זִלְפָּ֔ה אֲשֶׁר־נָתַ֥ן לָבָ֖ן לְלֵאָ֣ה בִתּ֑וֹ וַתֵּ֤לֶד אֶת־אֵ֨לֶּה֙ לְיַעֲקֹ֔ב שֵׁ֥שׁ עֶשְׂרֵ֖ה נָֽפֶשׁ

Şunlar Lavan'ın kızı Lea'ya verdiği Zilpa'nın oğullarıdır; ve bunları Yakup'a doğurdu, on altı can.

וַיֹּ֨אמְר֜וּ כָּל־הָעָ֧ם אֲשֶׁר־בַּשַּׁ֛עַר וְהַזְּקֵנִ֖ים עֵדִ֑ים יִתֵּן֩ יְהוָ֨ה אֶֽת־הָאִשָּׁ֜ה הַבָּאָ֣ה אֶל־בֵּיתֶ֗ךָ כְּרָחֵ֤ל וּכְלֵאָה֙ אֲשֶׁ֨ר בָּנ֤וּ שְׁתֵּיהֶם֙ אֶת־בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל וַעֲשֵׂה־חַ֣יִל בְּאֶפְרָ֔תָה וּקְרָא־שֵׁ֖ם בְּבֵ֥ית לָֽחֶם

Ve kapıda olan bütün halk ve yaşlılar dediler: 'Tanığız; Yahve senin evine gelen kadını, ikisi İsrail evini inşa eden Rahel ve Lea gibi yapsın; ve Efrata'da güç yap ve Beytlehem'de isim çağır.

וַתַּ֤עַן רָחֵל֙ וְלֵאָ֔ה וַתֹּאמַ֖רְנָה ל֑וֹ הַע֥וֹד לָ֛נוּ חֵ֥לֶק וְנַחֲלָ֖ה בְּבֵ֥ית אָבִֽינוּ

Rahel ve Lea yanıt verdiler ve ona dediler: 'Babamızın evinde bizim için hâlâ bir pay ve miras var mı?'

וַיִּשְׁלַ֣ח יַעֲקֹ֔ב וַיִּקְרָ֖א לְרָחֵ֣ל וּלְלֵאָ֑ה הַשָּׂדֶ֖ה אֶל־צֹאנֽוֹ

Yakup haber gönderdi; Rahel'i ve Lea'yı tarlaya, sürüsünün yanına çağırdı.

וַיָּבֹא֙ גַּ֣ם אֶל־רָחֵ֔ל וַיֶּאֱהַ֥ב גַּֽם־אֶת־רָחֵ֖ל מִלֵּאָ֑ה וַיַּעֲבֹ֣ד עִמּ֔וֹ ע֖וֹד שֶֽׁבַע־שָׁנִ֥ים אֲחֵרֽוֹת

Böylece Rahel'e de girdi ve Rahel'i Lea'dan daha çok sevdi; ve onunla başka yedi yıl daha hizmet etti.

וְאֵת֩ חֲמַ֨ת יְהוָ֤ה מָלֵ֨אתִי֙ נִלְאֵ֣יתִי הָכִ֔יל שְׁפֹ֤ךְ עַל־עוֹלָל֙ בַּח֔וּץ וְעַ֛ל ס֥וֹד בַּחוּרִ֖ים יַחְדָּ֑ו כִּֽי־גַם־אִ֤ישׁ עִם־אִשָּׁה֙ יִלָּכֵ֔דוּ זָקֵ֖ן עִם־מְלֵ֥א יָמִֽים

Ve Yahve'nin öfkesiyle doldum, içimde tutmaktan yoruldum; dışarıda çocuğun üzerine ve birlikte gençlerin meclisinin üzerine dök; çünkü adam kadın ile ayrıca yakalanacaklar, yaşlı günlere dolu olan ile.

אַ֣תְּ נָטַ֥שְׁתְּ אֹתִ֛י נְאֻם־יְהוָ֖ה אָח֣וֹר תֵּלֵ֑כִי וָאַ֨ט אֶת־יָדִ֤י עָלַ֨יִךְ֙ וָֽאַשְׁחִיתֵ֔ךְ נִלְאֵ֖יתִי הִנָּחֵֽם

Sen beni bıraktın, Yahve'nin bildirisidir, geriye gidiyorsun; ve elimi senin üzerine uzattım ve seni yok ettim; teselli bulmaktan yoruldum.

חָדְשֵׁיכֶ֤ם וּמוֹעֲדֵיכֶם֙ שָׂנְאָ֣ה נַפְשִׁ֔י הָי֥וּ עָלַ֖י לָטֹ֑רַח נִלְאֵ֖יתִי נְשֹֽׂא

Sizin yeni aylarınızdan ve sizin bayramlarınızdan canım nefret etti; üzerime yük oldular, taşımaktan yoruldum.

וְהָיָ֧ה כִֽי־נִרְאָ֛ה כִּֽי־נִלְאָ֥ה מוֹאָ֖ב עַל־הַבָּמָ֑ה וּבָ֧א אֶל־מִקְדָּשׁ֛וֹ לְהִתְפַּלֵּ֖ל וְלֹ֥א יוּכָֽל

Ve olacak ki, Moav yüksek yerin üzerinde yorulduğu göründüğünde, ve dua etmek için onun tapınağına geldiğinde, yapamayacak.

טָ֘מַ֤ן עָצֵ֣ל יָ֭דוֹ בַּצַּלָּ֑חַת נִ֝לְאָ֗ה לַֽהֲשִׁיבָ֥הּ אֶל־פִּֽיו

Tembel elini sahana daldırır, onu ağzına geri götürmekten yorulur.

וַיֹּ֕אמֶר שִׁמְעוּ־נָ֖א בֵּ֣ית דָּוִ֑ד הַמְעַ֤ט מִכֶּם֙ הַלְא֣וֹת אֲנָשִׁ֔ים כִּ֥י תַלְא֖וּ גַּ֥ם אֶת־אֱלֹהָֽי

Ve dedi: 'Lütfen dinleyin, ey Davut evi! İnsanları yormak size az mı geliyor ki Tanrımı da yoruyorsunuz?'

וַיֹּ֕אמֶר שִׁמְעוּ־נָ֖א בֵּ֣ית דָּוִ֑ד הַמְעַ֤ט מִכֶּם֙ הַלְא֣וֹת אֲנָשִׁ֔ים כִּ֥י תַלְא֖וּ גַּ֥ם אֶת־אֱלֹהָֽי

Ve dedi: 'Lütfen dinleyin, ey Davut evi! İnsanları yormak size az mı geliyor ki Tanrımı da yoruyorsunuz?'

אַךְ־עַתָּ֥ה הֶלְאָ֑נִי הֲ֝שִׁמּ֗וֹתָ כָּל־עֲדָתִֽי

Ancak şimdi o beni yordu; bütün topluluğumu viran ettin.

תְּאֻנִ֖ים הֶלְאָ֑ת וְלֹֽא־תֵצֵ֤א מִמֶּ֨נָּה֙ רַבַּ֣ת חֶלְאָתָ֔הּ בְּאֵ֖שׁ חֶלְאָתָֽהּ

Emekleri yordu, ve onun çok pası ondan çıkmayacak; onun pası ateştedir.

כִּ֣י אֶת־רַגְלִ֥ים רַ֨צְתָּה֙ וַיַּלְא֔וּךָ וְאֵ֥יךְ תְּתַֽחֲרֶ֖ה אֶת־הַסּוּסִ֑ים וּבְאֶ֤רֶץ שָׁלוֹם֙ אַתָּ֣ה בוֹטֵ֔חַ וְאֵ֥יךְ תַּעֲשֶׂ֖ה בִּגְא֥וֹן הַיַּרְדֵּֽן

Eğer yayalarla koştuysan ve seni yordularsa, atlarla nasıl yarışacaksın? Ve barış diyarında sen güveniyorsun, Şeria'nın gururunda nasıl yapacaksın?

כִּ֤י עַתָּ֨ה תָּב֣וֹא אֵלֶ֣יךָ וַתֵּ֑לֶא תִּגַּ֥ע עָ֝דֶ֗יךָ וַתִּבָּהֵֽל

Çünkü şimdi sana geliyor ve yoruluyorsun; sana dokunuyor ve dehşete düşüyorsun.

נִלְאֵ֖ית בְּרֹ֣ב עֲצָתָ֑יִךְ יַעַמְדוּ־נָ֨א וְיוֹשִׁיעֻ֜ךְ הֹבְרֵ֣י שָׁמַ֗יִם הַֽחֹזִים֙ בַּכּ֣וֹכָבִ֔ים מֽוֹדִיעִם֙ לֶחֳדָשִׁ֔ים מֵאֲשֶׁ֥ר יָבֹ֖אוּ עָלָֽיִךְ

Öğütlerinin çokluğunda yoruldun; gökleri bölenler, yıldızlarda görenler, yeni aylarda üzerine gelecek şeylerden bildirenler dursunlar lütfen ve seni kurtarsınlar.

גֶּ֣שֶׁם נְ֭דָבוֹת תָּנִ֣יף אֱלֹהִ֑ים נַחֲלָתְךָ֥ וְ֝נִלְאָ֗ה אַתָּ֥ה כֽוֹנַנְתָּֽהּ

Ey Tanrı, bol yağmur yağdırdın; yorulan mirasını sen pekiştirdin.

עַמִּ֛י מֶה־עָשִׂ֥יתִי לְךָ֖ וּמָ֣ה הֶלְאֵתִ֑יךָ עֲנֵ֥ה בִּֽי

Halkım, sana ne yaptım ve seni neyle yordum? Bana cevap ver.

וְהַדָּגָ֧ה אֲשֶׁר־בַּיְאֹ֛ר תָּמ֖וּת וּבָאַ֣שׁ הַיְאֹ֑ר וְנִלְא֣וּ מִצְרַ֔יִם לִשְׁתּ֥וֹת מַ֖יִם מִן־הַיְאֹֽר

Irmaktaki balıklar ölecek ve ırmak kokacak; Mısırlılar ırmaktan su içmekten bıkacaklar.

וְאִ֤ישׁ בְּרֵעֵ֨הוּ֙ יְהָתֵ֔לּוּ וֶאֱמֶ֖ת לֹ֣א יְדַבֵּ֑רוּ לִמְּד֧וּ לְשׁוֹנָ֛ם דַּבֶּר־שֶׁ֖קֶר הַעֲוֵ֥ה נִלְאֽוּ

Ve herkes komşusunu aldatacak ve gerçeği konuşmayacaklar; dillerine yalan konuşmayı öğrettiler, kötülük yapmak için kendilerini yordular.

הֲנִסָּ֬ה דָבָ֣ר אֵלֶ֣יךָ תִּלְאֶ֑ה וַעְצֹ֥ר בְּ֝מִלִּ֗ין מִ֣י יוּכָֽל

Sana bir söz denenirse yorulur musun? Ve sözleri tutmaya kim güç yetirebilir?