ن ع م

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ

Ama insan, Rabbi onu ne zaman sınasa, ona ikram etse ve ona nimet verse, der ki: 'Rabbim bana ikram etti.'

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاعِمَةٞ

O gün yüzler nimet içindedir.

وَلَئِنۡ أَذَقۡنَٰهُ نَعۡمَآءَ بَعۡدَ ضَرَّآءَ مَسَّتۡهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ ٱلسَّيِّـَٔاتُ عَنِّيٓۚ إِنَّهُۥ لَفَرِحٞ فَخُورٌ

Ve andolsun eğer ona dokunan zarardan sonra ona nimet tattırsak, kesinlikle der: 'Kötülükler benden gitti.' Şüphesiz o kesinlikle şımarık, övünendir.

وَنَعۡمَةٖ كَانُواْ فِيهَا فَٰكِهِينَ

Ve içinde zevk alanlar oldukları nimet.

وَذَرۡنِي وَٱلۡمُكَذِّبِينَ أُوْلِي ٱلنَّعۡمَةِ وَمَهِّلۡهُمۡ قَلِيلًا

Nimet sahibi yalanlayanları bana bırak ve onlara az bir mühlet ver.