תשׁא

תְּשֻׁא֣וֹת מְלֵאָ֗ה עִ֚יר הֽוֹמִיָּ֔ה קִרְיָ֖ה עַלִּיזָ֑ה חֲלָלַ֨יִךְ֙ לֹ֣א חַלְלֵי־חֶ֔רֶב וְלֹ֖א מֵתֵ֥י מִלְחָמָֽה

Ey gürültülerle dolu, çalkantılı şehir, şenlikli kent! Senin öldürülmüşlerin kılıçla öldürülmüşler değil ve savaşta ölmüşler değil.

מִֽי־אַתָּ֧ה הַֽר־הַגָּד֛וֹל לִפְנֵ֥י זְרֻבָּבֶ֖ל לְמִישֹׁ֑ר וְהוֹצִיא֙ אֶת־הָאֶ֣בֶן הָרֹאשָׁ֔ה תְּשֻׁא֕וֹת חֵ֥ן חֵ֖ן לָֽהּ

Sen kimsin büyük dağ? Zerubbabel'in önünde düzlük olacaksın; ve o baş taşı çıkaracak, haykırışlarla: 'Ona lütuf, lütuf!'

אַ֣ף אִם־יָ֭בִין מִפְרְשֵׂי־עָ֑ב תְּ֝שֻׁא֗וֹת סֻכָּתֽוֹ

Ayrıca bulutun yayılışlarını, çardağının gürültülerini anlayabilir mi?

יִ֭שְׂחַק לַהֲמ֣וֹן קִרְיָ֑ה תְּשֻׁא֥וֹת נ֝וֹגֵ֗שׂ לֹ֣א יִשְׁמָֽע

Şehrin gürültüsüne güler; sürücünün bağırışlarını işitmez.