עזב

וַאֲנַ֛חְנוּ יְהוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ וְלֹ֣א עֲזַבְנֻ֑הוּ וְכֹ֨הֲנִ֜ים מְשָׁרְתִ֤ים לַֽיהוָה֙ בְּנֵ֣י אַהֲרֹ֔ן וְהַלְוִיִּ֖ם בַּמְלָֽאכֶת

Bize gelince, Yahve bizim Tanrımızdır ve biz onu terk etmedik; Yahve'ye hizmet eden kâhinler Harun oğullarıdır ve Levililer de iştedirler.

וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֔ה עַל־עָזְבָם֙ אֶת־תּ֣וֹרָתִ֔י אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לִפְנֵיהֶ֑ם וְלֹא־שָׁמְע֥וּ בְקוֹלִ֖י וְלֹא־הָ֥לְכוּ בָֽהּ

Ve Yahve dedi: Önlerine koyduğum yasamı bıraktıkları, sesimi dinlemedikleri ve onda yürümedikleri için;

מִקְוֵ֤ה יִשְׂרָאֵל֙ יְהוָ֔ה כָּל־עֹזְבֶ֖יךָ יֵבֹ֑שׁוּ וְסוּרַי֙ בָּאָ֣רֶץ יִכָּתֵ֔בוּ כִּ֥י עָזְב֛וּ מְק֥וֹר מַֽיִם־חַיִּ֖ים אֶת־יְהוָֽה

İsrail'in umudu Yahve, seni terk edenlerin hepsi utanacak; ve benden sapanlar toprağa yazılacaklar, çünkü yaşam sularının kaynağı Yahve'yi terk ettiler.

הֲֽתִבְטַח־בּ֭וֹ כִּי־רַ֣ב כֹּח֑וֹ וְתַעֲזֹ֖ב אֵלָ֣יו יְגִיעֶֽךָ

Onun gücü çoktur diye ona güvenir misin ve senin emeğini ona bırakır mısın?

כִּ֣י בֹ֗שְׁתִּי לִשְׁא֤וֹל מִן־הַמֶּ֨לֶךְ֙ חַ֣יִל וּפָרָשִׁ֔ים לְעָזְרֵ֥נוּ מֵאוֹיֵ֖ב בַּדָּ֑רֶךְ כִּֽי־אָמַ֨רְנוּ לַמֶּ֜לֶךְ לֵאמֹ֗ר יַד־אֱלֹהֵ֤ינוּ עַל־כָּל־מְבַקְשָׁיו֙ לְטוֹבָ֔ה וְעֻזּ֣וֹ וְאַפּ֔וֹ עַ֖ל כָּל־עֹזְבָֽיו

Çünkü yolda düşmandan bize yardım etmeleri için kraldan ordu ve atlılar istemeye utandım; çünkü krala şöyle demiştik: 'Tanrımızın eli, O'nu arayan herkesin üzerinde iyilik içindir, ve O'nun gücü ve öfkesi O'nu bırakan herkesin üzerindedir.'

וַיֹּ֥אמֶר אֶל־בְּנֹתָ֖יו וְאַיּ֑וֹ לָ֤מָּה זֶּה֙ עֲזַבְתֶּ֣ן אֶת־הָאִ֔ישׁ קִרְאֶ֥ן ל֖וֹ וְיֹ֥אכַל לָֽחֶם

Kızlarına dedi: 'Ve o nerede? Neden adamı böyle bıraktınız? Onu çağırın ve ekmek yesin.'

בְּרֶ֥גַע קָטֹ֖ן עֲזַבְתִּ֑יךְ וּבְרַחֲמִ֥ים גְּדֹלִ֖ים אֲקַבְּצֵֽךְ

Küçük bir an için seni terk ettim; ve büyük merhametlerle seni toplayacağım.

יַחְמֹ֣ל עָ֭לֶיהָ וְלֹ֣א יַֽעַזְבֶ֑נָּה וְ֝יִמְנָעֶ֗נָּה בְּת֣וֹךְ חִכּֽוֹ

Onu esirgese ve onu bırakmasa ve onu damağının içinde tutsa da,

וְשָׁ֣כַנְתִּ֔י בְּת֖וֹךְ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֹ֥א אֶעֱזֹ֖ב אֶת־עַמִּ֥י יִשְׂרָאֵֽל

İsrail oğullarının ortasında oturacağım ve halkım İsrail'i bırakmayacağım.

הֲיַעֲזֹ֥ב מִצּ֛וּר שָׂדַ֖י שֶׁ֣לֶג לְבָנ֑וֹן אִם־יִנָּתְשׁ֗וּ מַ֛יִם זָרִ֥ים קָרִ֖ים נוֹזְלִֽים

Lübnan karı kırın kayasından ayrılır mı? Veya akan soğuk yabancı sular sökülür mü?

וּכְנ֣וֹחַ לָהֶ֔ם יָשׁ֕וּבוּ לַעֲשׂ֥וֹת רַ֖ע לְפָנֶ֑יךָ וַתַּֽעַזְבֵ֞ם בְּיַ֤ד אֹֽיְבֵיהֶם֙ וַיִּרְדּ֣וּ בָהֶ֔ם וַיָּשׁ֨וּבוּ֙ וַיִּזְעָק֔וּךָ וְאַתָּ֞ה מִשָּׁמַ֧יִם תִּשְׁמַ֛ע וְתַצִּילֵ֥ם כְּֽרַחֲמֶ֖יךָ רַבּ֥וֹת עִתִּֽים

Ve rahatladıklarında yüzünün önünde kötülük yapmaya döndüler ve onları düşmanlarının eline terk ettin ve onlara egemen oldular; ve döndüler ve sana feryat ettiler ve sen göklerden işittin ve merhametinle çok zamanlar onları kurtardın.

וְהוֹלַכְתִּ֣י עִוְרִ֗ים בְּדֶ֨רֶךְ֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ בִּנְתִיב֥וֹת לֹֽא־יָדְע֖וּ אַדְרִיכֵ֑ם אָשִׂים֩ מַחְשָׁ֨ךְ לִפְנֵיהֶ֜ם לָא֗וֹר וּמַֽעֲקַשִּׁים֙ לְמִישׁ֔וֹר אֵ֚לֶּה הַדְּבָרִ֔ים עֲשִׂיתִ֖ם וְלֹ֥א עֲזַבְתִּֽים

Ve körleri bilmedikleri yolda yürüteceğim, bilmedikleri yollarda onları yürüteceğim; onların önünde karanlığı ışığa ve engebeleri düzlüğe yapacağım; bu şeyleri yaptım ve onları bırakmadım.

וְיִבְטְח֣וּ בְ֭ךָ יוֹדְעֵ֣י שְׁמֶ֑ךָ כִּ֤י לֹֽא־עָזַ֖בְתָּ דֹרְשֶׁ֣יךָ יְהוָֽה

Ve adını bilenler sana güvenecekler; çünkü seni arayanları terk etmedin, ey Yahve.

כִּֽי־מָעֲל֣וּ אֲבֹתֵ֗ינוּ וְעָשׂ֥וּ הָרַ֛ע בְּעֵינֵ֥י יְהוָֽה־אֱלֹהֵ֖ינוּ וַיַּֽעַזְבֻ֑הוּ וַיַּסֵּ֧בּוּ פְנֵיהֶ֛ם מִמִּשְׁכַּ֥ן יְהוָ֖ה וַיִּתְּנוּ־עֹֽרֶף

Çünkü atalarımız sadakatsizlik ettiler ve Tanrımız Yahve'nin gözlerinde kötü olanı yaptılar; onu terk ettiler, yüzlerini Yahve'nin konutundan çevirdiler ve sırtlarını döndüler.

וַתֹּ֤אמֶר רוּת֙ אַל־תִּפְגְּעִי־בִ֔י לְעָזְבֵ֖ךְ לָשׁ֣וּב מֵאַחֲרָ֑יִךְ כִּ֠י אֶל־אֲשֶׁ֨ר תֵּלְכִ֜י אֵלֵ֗ךְ וּבַאֲשֶׁ֤ר תָּלִ֨ינִי֙ אָלִ֔ין עַמֵּ֣ךְ עַמִּ֔י וֵאלֹהַ֖יִךְ אֱלֹהָֽי

Rut dedi: 'Seni bırakmam, senin ardından dönmem için bana yalvarma. Çünkü gideceğin yere gideceğim ve geceleyeceğin yerde geceleyeceğim. Halkın halkım, Tanrın Tanrımdır.'

הַ֭עֹזֶבֶת אַלּ֣וּף נְעוּרֶ֑יהָ וְאֶת־בְּרִ֖ית אֱלֹהֶ֣יהָ שָׁכֵֽחָה

Gençliğinin dostunu terk eden ve Tanrısının antlaşmasını unutan;

וַיֹּ֗אמֶר לֹ֤א עָכַ֨רְתִּי֙ אֶת־יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֥י אִם־אַתָּ֖ה וּבֵ֣ית אָבִ֑יךָ בַּֽעֲזָבְכֶם֙ אֶת־מִצְוֺ֣ת יְהוָ֔ה וַתֵּ֖לֶךְ אַחֲרֵ֥י הַבְּעָלִֽים

Dedi ki: 'İsrail'e ben sıkıntı vermedim, ancak Yahve'nin buyruklarını bırakmanızla ve senin Baalların ardından gitmenle sen ve babanın evi sıkıntı verdi.'

וַיַּהֲרֹג֩ פֶּ֨קַח בֶּן־רְמַלְיָ֜הוּ בִּֽיהוּדָ֗ה מֵאָ֨ה וְעֶשְׂרִ֥ים אֶ֛לֶף בְּי֥וֹם אֶחָ֖ד הַכֹּ֣ל בְּנֵי־חָ֑יִל בְּעָזְבָ֕ם אֶת־יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֥י אֲבוֹתָֽם

Remalyahu oğlu Pekah, atalarının Tanrısı Yahve'yi terk ettikleri için Yahuda'da bir günde hepsi yiğit adamlar olan yüz yirmi bin kişiyi öldürdü.

כִּי־רָאָ֧ה יְהוָ֛ה אֶת־עֳנִ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל מֹרֶ֣ה מְאֹ֑ד וְאֶ֤פֶס עָצוּר֙ וְאֶ֣פֶס עָז֔וּב וְאֵ֥ין עֹזֵ֖ר לְיִשְׂרָאֵֽל

Çünkü Yahve İsrail'in sıkıntısının çok acı olduğunu gördü; kapatılmış yoktu ve bırakılmış yoktu ve İsrail'e yardım eden yoktu.

בַּיּ֨וֹם הַה֜וּא יִהְי֣וּ עָרֵ֣י מָעֻזּ֗וֹ כַּעֲזוּבַ֤ת הַחֹ֨רֶשׁ֙ וְהָ֣אָמִ֔יר אֲשֶׁ֣ר עָזְב֔וּ מִפְּנֵ֖י בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וְהָיְתָ֖ה שְׁמָמָֽה

O gün onun güçlü şehirleri, İsrail oğullarının önünden terk ettikleri orman ve dağ zirvesindeki terk edilmiş yerler gibi olacak; ve ıssızlık olacak.