נטע

עֵ֥ת לָלֶ֖דֶת וְעֵ֣ת לָמ֑וּת עֵ֣ת לָטַ֔עַת וְעֵ֖ת לַעֲק֥וֹר נָטֽוּעַ

Doğurmanın vakti ve ölmenin vakti, dikmenin vakti ve dikilmiş olanı sökmenin vakti.

אַתָּ֤ה יָדְךָ֡ גּוֹיִ֣ם ה֭וֹרַשְׁתָּ וַתִּטָּעֵ֑ם תָּרַ֥ע לְ֝אֻמִּ֗ים וַֽתְּשַׁלְּחֵֽם

Sen elinle ulusları kovdun ve onları diktin; halklara kötülük ettin ve onları yaydın.

וַיִּזְרְע֣וּ שָׂ֭דוֹת וַיִּטְּע֣וּ כְרָמִ֑ים וַ֝יַּעֲשׂ֗וּ פְּרִ֣י תְבֽוּאָה

Tarlalar ektiler ve bağlar diktiler, ürün meyvesi verdiler.

וְכִי־תָבֹ֣אוּ אֶל־הָאָ֗רֶץ וּנְטַעְתֶּם֙ כָּל־עֵ֣ץ מַאֲכָ֔ל וַעֲרַלְתֶּ֥ם עָרְלָת֖וֹ אֶת־פִּרְי֑וֹ שָׁלֹ֣שׁ שָׁנִ֗ים יִהְיֶ֥ה לָכֶ֛ם עֲרֵלִ֖ים לֹ֥א יֵאָכֵֽל

Ve yere geldiğinizde ve her yiyecek ağacını diktiğinizde, onun meyvesini sünnetsizliği olarak sünnetsiz sayacaksınız; üç yıl sizin için sünnetsizler olacak, yenmeyecek.

וְאָֽנֹכִי֙ נְטַעְתִּ֣יךְ שֹׂרֵ֔ק כֻּלֹּ֖ה זֶ֣רַע אֱמֶ֑ת וְאֵיךְ֙ נֶהְפַּ֣כְתְּ לִ֔י סוּרֵ֖י הַגֶּ֥פֶן נָכְרִיָּֽה

Ve ben seni tümüyle gerçek tohum olan seçkin asma olarak diktim; bana nasıl yabancı asmanın yozlaşmış dallarına dönüştün?

תְּבִאֵ֗מוֹ וְתִטָּעֵ֨מוֹ֙ בְּהַ֣ר נַחֲלָֽתְךָ֔ מָכ֧וֹן לְשִׁבְתְּךָ֛ פָּעַ֖לְתָּ יְהוָ֑ה מִקְּדָ֕שׁ אֲדֹנָ֖י כּוֹנְנ֥וּ יָדֶֽיךָ

Onları getireceksin ve mirasın olan dağa dikeceksin; oturman için yaptığın yere, Yahve, ellerinin kurduğu kutsal yere, Efendi.

וְשַׂמְתִּ֣י מָ֠קוֹם לְעַמִּ֨י יִשְׂרָאֵ֤ל וּנְטַעְתִּ֨יהוּ֙ וְשָׁכַ֣ן תַּחְתָּ֔יו וְלֹ֥א יִרְגַּ֖ז ע֑וֹד וְלֹא־יוֹסִ֤יפוּ בְנֵי־עַוְלָה֙ לְבַלֹּת֔וֹ כַּאֲשֶׁ֖ר בָּרִאשׁוֹנָֽה

Halkım İsrail için bir yer belirleyeceğim ve onu dikeceğim; ve kendi yerinde oturacak ve artık titremeyecek; ve kötülük oğulları başlangıçta olduğu gibi onu bir daha yıpratmayacaklar.

וּבַ֣יִת לֹֽא־תִבְנ֗וּ וְזֶ֤רַע לֹֽא־תִזְרָ֨עוּ֙ וְכֶ֣רֶם לֹֽא־תִטָּ֔עוּ וְלֹ֥א יִֽהְיֶ֖ה לָכֶ֑ם כִּ֠י בָּאֳהָלִ֤ים תֵּֽשְׁבוּ֙ כָּל־יְמֵיכֶ֔ם לְמַ֨עַן תִּֽחְי֜וּ יָמִ֤ים רַבִּים֙ עַל־פְּנֵ֣י הָאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אַתֶּ֖ם גָּרִ֥ים שָֽׁם

Ev inşa etmeyeceksiniz, tohum ekmeyeceksiniz, bağ dikmeyeceksiniz ve bunlara sahip olmayacaksınız; ancak bütün günlerinizde çadırlarda oturacaksınız, öyle ki yabancı olarak kaldığınız toprağın yüzünde çok günler yaşayasınız.

וְשַׂמְתִּ֣י מָ֠קוֹם לְעַמִּ֨י לְיִשְׂרָאֵ֤ל וּנְטַעְתִּיו֙ וְשָׁכַ֣ן תַּחְתָּ֔יו וְלֹ֥א יִרְגַּ֖ז ע֑וֹד וְלֹֽא־יֹסִ֤יפוּ בְנֵֽי־עַוְלָה֙ לְעַנּוֹת֔וֹ כַּאֲשֶׁ֖ר בָּרִאשׁוֹנָֽה

'Halkım İsrail için bir yer belirleyeceğim ve onu dikeceğim; kendi yerinde oturacak ve artık titremeyecek; haksızlık oğulları onu eskisi gibi bir daha ezmeyecekler.'

וָאָשִׂ֤ים דְּבָרַי֙ בְּפִ֔יךָ וּבְצֵ֥ל יָדִ֖י כִּסִּיתִ֑יךָ לִנְטֹ֤עַ שָׁמַ֨יִם֙ וְלִיסֹ֣ד אָ֔רֶץ וְלֵאמֹ֥ר לְצִיּ֖וֹן עַמִּי־אָֽתָּה

Ve sözlerimi senin ağzına koydum ve elimin gölgesinde seni örttüm; gökleri dikmek için ve yeri temellendirmek için ve Siyon'a 'Sen halkımsın' demek için.

לֹ֤א יִבְנוּ֙ וְאַחֵ֣ר יֵשֵׁ֔ב לֹ֥א יִטְּע֖וּ וְאַחֵ֣ר יֹאכֵ֑ל כִּֽי־כִימֵ֤י הָעֵץ֙ יְמֵ֣י עַמִּ֔י וּמַעֲשֵׂ֥ה יְדֵיהֶ֖ם יְבַלּ֥וּ בְחִירָֽי

Onlar yapıp başkası oturmayacak, onlar dikip başkası yemeyecek; çünkü halkımın günleri ağacın günleri gibi olacak ve seçtiklerim ellerinin işini eskitene dek kullanacaklar.

וַֽיְעַזְּקֵ֣הוּ וַֽיְסַקְּלֵ֗הוּ וַיִּטָּעֵ֨הוּ֙ שֹׂרֵ֔ק וַיִּ֤בֶן מִגְדָּל֙ בְּתוֹכ֔וֹ וְגַם־יֶ֖קֶב חָצֵ֣ב בּ֑וֹ וַיְקַ֛ו לַעֲשׂ֥וֹת עֲנָבִ֖ים וַיַּ֥עַשׂ בְּאֻשִֽׁים

Ve onu belledi, taşlarını ayıkladı ve ona seçkin asma dikti; onun ortasına bir kule inşa etti ve ayrıca onda bir şarap sıkma çukuru oydu. Üzümler vermesini bekledi, ama o yaban üzümleri verdi.

הֵ֚מָּה הַיּ֣וֹצְרִ֔ים וְיֹשְׁבֵ֥י נְטָעִ֖ים וּגְדֵרָ֑ה עִם־הַמֶּ֥לֶךְ בִּמְלַאכְתּ֖וֹ יָ֥שְׁבוּ שָֽׁם

Onlar çömlekçilerdi ve Netaim'de ve Gedera'da oturanlardı; orada kralın işinde kralla birlikte oturdular.

מֵרֵ֣יחַ מַ֣יִם יַפְרִ֑חַ וְעָשָׂ֖ה קָצִ֣יר כְּמוֹ־נָֽטַע

Suyun kokusundan tomurcuklanır ve fidan gibi dal yapar.

כִּ֣י כֶ֜רֶם יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל וְאִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה נְטַ֖ע שַׁעֲשׁוּעָ֑יו וַיְקַ֤ו לְמִשְׁפָּט֙ וְהִנֵּ֣ה מִשְׂפָּ֔ח לִצְדָקָ֖ה וְהִנֵּ֥ה צְעָקָֽה

Çünkü Ordular Yahvesi'nin bağı İsrail evidir ve Yahuda adamları O'nun zevk aldığı fidandır; ve yargı bekledi, ve işte kan dökme; doğruluk bekledi, ve işte feryat.

בְּי֤וֹם נִטְעֵךְ֙ תְּשַׂגְשֵׂ֔גִי וּבַבֹּ֖קֶר זַרְעֵ֣ךְ תַּפְרִ֑יחִי נֵ֥ד קָצִ֛יר בְּי֥וֹם נַחֲלָ֖ה וּכְאֵ֥ב אָנֽוּשׁ

Diktiğin gün onu büyüteceksin ve sabah tohumunu çiçeklendireceksin; hastalık ve şifa bulmaz acı gününde hasat bir yığın olacak.

כִּ֤י שָׁכַ֨חַתְּ֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׁעֵ֔ךְ וְצ֥וּר מָעֻזֵּ֖ךְ לֹ֣א זָכָ֑רְתְּ עַל־כֵּ֗ן תִּטְּעִי֙ נִטְעֵ֣י נַעֲמָנִ֔ים וּזְמֹ֥רַת זָ֖ר תִּזְרָעֶֽנּוּ

Çünkü kurtuluşunun Tanrısı'nı unuttun ve sığınağının kayasını hatırlamadın; bu yüzden güzel fidanlar dikeceksin ve ona yabancı dal ekeceksin.

אֲשֶׁ֤ר בָּנֵ֨ינוּ כִּנְטִעִים֮ מְגֻדָּלִ֪ים בִּֽנְעוּרֵ֫יהֶ֥ם בְּנוֹתֵ֥ינוּ כְזָוִיֹּ֑ת מְ֝חֻטָּב֗וֹת תַּבְנִ֥ית הֵיכָֽל

Ki oğullarımız gençliklerinde büyütülmüş fidanlar gibidir; kızlarımız tapınak yapısında oyulmuş köşeler gibidir.