נחם

וַיְנַחֵ֣ם דָּוִ֗ד אֵ֚ת בַּת־שֶׁ֣בַע אִשְׁתּ֔וֹ וַיָּבֹ֥א אֵלֶ֖יהָ וַיִּשְׁכַּ֣ב עִמָּ֑הּ וַתֵּ֣לֶד בֵּ֗ן וַתִּקְרָ֤א אֶת־שְׁמוֹ֙ שְׁלֹמֹ֔ה וַיהוָ֖ה אֲהֵבֽוֹ

Davut karısı Bat-Şeva'yı teselli etti; ona gelip onunla yattı. O da bir oğul doğurdu ve adını Süleyman diye çağırdı. Yahve onu sevdi.

וַיִּשְׁלַח֩ יָד֨וֹ הַמַּלְאָ֥ךְ יְרֽוּשָׁלִַם֮ לְשַׁחֲתָהּ֒ וַיִּנָּ֤חֶם יְהוָה֙ אֶל־הָ֣רָעָ֔ה וַ֠יֹּאמֶר לַמַּלְאָ֞ךְ הַמַּשְׁחִ֤ית בָּעָם֙ רַ֔ב עַתָּ֖ה הֶ֣רֶף יָדֶ֑ךָ וּמַלְאַ֤ךְ יְהוָה֙ הָיָ֔ה עִם־גֹּ֖רֶן הָאֲרַ֥וְנָה הַיְבֻסִֽי

Ve haberci onu yok etmek için elini Yeruşalim'e uzattı; ve Yahve kötülükten vazgeçti ve halkı yok eden haberciye dedi: 'Yeter, şimdi elini çek.' Ve Yahve'nin habercisi Yevuslu Aravna'nın harman yerinin yanındaydı.

וְעַתָּ֗ה הֵיטִ֤יבוּ דַרְכֵיכֶם֙ וּמַ֣עַלְלֵיכֶ֔ם וְשִׁמְע֕וּ בְּק֖וֹל יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיכֶ֑ם וְיִנָּחֵ֣ם יְהוָ֔ה אֶל־הָ֣רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר דִּבֶּ֖ר עֲלֵיכֶֽם

Ve şimdi yollarınızı ve eylemlerinizi iyileştirin ve Tanrınız Yahve'nin sesini dinleyin; ve Yahve size karşı söylediği kötülükten vazgeçecektir.

הֶהָמֵ֣ת הֱ֠מִתֻהוּ חִזְקִיָּ֨הוּ מֶֽלֶךְ־יְהוּדָ֜ה וְכָל־יְהוּדָ֗ה הֲלֹא֮ יָרֵ֣א אֶת־יְהוָה֒ וַיְחַל֙ אֶת־פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וַיִּנָּ֣חֶם יְהוָ֔ה אֶל־הָרָעָ֖ה אֲשֶׁר־דִּבֶּ֣ר עֲלֵיהֶ֑ם וַאֲנַ֗חְנוּ עֹשִׂ֛ים רָעָ֥ה גְדוֹלָ֖ה עַל־נַפְשׁוֹתֵֽינוּ

Yahuda kralı Hizkiya ve bütün Yahuda onu gerçekten öldürdü mü? O Yahve'den korkup Yahve'nin yüzüne yalvarmadı mı? Ve Yahve onlara karşı söylediği kötülükten vazgeçti. Biz ise canlarımıza karşı büyük bir kötülük yapıyoruz.

וַיַּ֤רְא הָֽאֱלֹהִים֙ אֶֽת־מַ֣עֲשֵׂיהֶ֔ם כִּי־שָׁ֖בוּ מִדַּרְכָּ֣ם הָרָעָ֑ה וַיִּנָּ֣חֶם הָאֱלֹהִ֗ים עַל־הָרָעָ֛ה אֲשֶׁר־דִּבֶּ֥ר לַעֲשׂוֹת־לָהֶ֖ם וְלֹ֥א עָשָֽׂה

Tanrı onların işlerini, kötü yollarından döndüklerini gördü; ve Tanrı onlara yapacağını söylediği kötülükten vazgeçti ve onu yapmadı.

וְהָעָ֥ם נִחָ֖ם לְבִנְיָמִ֑ן כִּֽי־עָשָׂ֧ה יְהוָ֛ה פֶּ֖רֶץ בְּשִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל

Halk Bünyamin'e acıdı, çünkü Yahve İsrail'in oymaklarında bir gedik yapmıştı.

נִחַ֥ם יְהוָ֖ה עַל־זֹ֑את לֹ֥א תִהְיֶ֖ה אָמַ֥ר יְהוָֽה

Yahve bundan vazgeçti. 'Olmayacak' dedi Yahve.

נִחַ֥ם יְהוָ֖ה עַל־זֹ֑את גַּם־הִיא֙ לֹ֣א תִֽהְיֶ֔ה אָמַ֖ר אֲדֹנָ֥י יְהוִֽה

Yahve bundan vazgeçti. 'Bu da olmayacak' dedi Efendi Yahve.

וַתְּכַל֙ דָּוִ֣ד הַמֶּ֔לֶךְ לָצֵ֖את אֶל־אַבְשָׁל֑וֹם כִּֽי־נִחַ֥ם עַל־אַמְנ֖וֹן כִּֽי־מֵֽת

Kral Davut Avşalom'a çıkmak için tükendi; çünkü Amnon üzerine teselli bulmuştu, çünkü ölmüştü.

הִקְשַׁ֤בְתִּי וָֽאֶשְׁמָע֙ לוֹא־כֵ֣ן יְדַבֵּ֔רוּ אֵ֣ין אִ֗ישׁ נִחָם֙ עַל־רָ֣עָת֔וֹ לֵאמֹ֖ר מֶ֣ה עָשִׂ֑יתִי כֻּלֹּ֗ה שָׁ֚ב בִּמְר֣וּצָתָ֔ם כְּס֥וּס שׁוֹטֵ֖ף בַּמִּלְחָמָֽה

Dikkat ettim ve dinledim, doğru konuşmuyorlar; 'Ne yaptım?' diyerek kötülüğü üzerine pişman olan hiçbir adam yoktur. Savaşta koşan bir at gibi herkes kendi koşusuna döndü.

עַל־זֹאת֙ תֶּאֱבַ֣ל הָאָ֔רֶץ וְקָדְר֥וּ הַשָּׁמַ֖יִם מִמָּ֑עַל עַ֤ל כִּי־דִבַּ֨רְתִּי֙ זַמֹּ֔תִי וְלֹ֥א נִחַ֖מְתִּי וְלֹא־אָשׁ֥וּב מִמֶּֽנָּה

Bunun için yer yas tutacak ve yukarıdan gökler kararacak; çünkü konuştum, tasarladım ve pişman olmadım ve ondan dönmeyeceğim.

כִּֽי־אַחֲרֵ֤י שׁוּבִי֙ נִחַ֔מְתִּי וְאַֽחֲרֵי֙ הִוָּ֣דְעִ֔י סָפַ֖קְתִּי עַל־יָרֵ֑ךְ בֹּ֚שְׁתִּי וְגַם־נִכְלַ֔מְתִּי כִּ֥י נָשָׂ֖אתִי חֶרְפַּ֥ת נְעוּרָֽי

Çünkü dönüşümden sonra pişman oldum ve anlamamdan sonra uyluğumun üzerine vurdum; utandım ve ayrıca rezil oldum, çünkü gençliğimin utancını taşıdım.

אִם־שׁ֤וֹב תֵּֽשְׁבוּ֙ בָּאָ֣רֶץ הַזֹּ֔את וּבָנִ֤יתִי אֶתְכֶם֙ וְלֹ֣א אֶהֱרֹ֔ס וְנָטַעְתִּ֥י אֶתְכֶ֖ם וְלֹ֣א אֶתּ֑וֹשׁ כִּ֤י נִחַ֨מְתִּי֙ אֶל־הָ֣רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר עָשִׂ֖יתִי לָכֶֽם

Eğer bu yerde kesinlikle oturursanız, sizi inşa edeceğim ve yıkmayacağım, sizi dikeceğim ve sökmeyeceğim; çünkü size yaptığım kötülükten pişman oldum.

נִחַ֗מְתִּי כִּֽי־הִמְלַ֤כְתִּי אֶת־שָׁאוּל֙ לְמֶ֔לֶךְ כִּֽי־שָׁב֙ מֵאַֽחֲרַ֔י וְאֶת־דְּבָרַ֖י לֹ֣א הֵקִ֑ים וַיִּ֨חַר֙ לִשְׁמוּאֵ֔ל וַיִּזְעַ֥ק אֶל־יְהוָ֖ה כָּל־הַלָּֽיְלָה

'Şaul'u kral yaptığıma pişman oldum, çünkü arkamdan döndü ve sözlerimi yerine getirmedi.' Samuel öfkelendi ve bütün gece Yahve'ye feryat etti.

כִּ֣י כֹ֣ה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ כַּאֲשֶׁ֨ר זָמַמְ֜תִּי לְהָרַ֣ע לָכֶ֗ם בְּהַקְצִ֤יף אֲבֹֽתֵיכֶם֙ אֹתִ֔י אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְלֹ֖א נִחָֽמְתִּי

Çünkü Ordular Yahve şöyle dedi: 'Babalarınız beni öfkelendirdiğinde size kötülük yapmayı tasarladığım gibi, dedi Ordular Yahve, ve pişman olmadım;'

וְשַׁ֣בְתִּֽי אֲנִ֗י וָאֶרְאֶה֙ אֶת־כָּל־הָ֣עֲשֻׁקִ֔ים אֲשֶׁ֥ר נַעֲשִׂ֖ים תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ וְהִנֵּ֣ה דִּמְעַ֣ת הָעֲשֻׁקִ֗ים וְאֵ֤ין לָהֶם֙ מְנַחֵ֔ם וּמִיַּ֤ד עֹֽשְׁקֵיהֶם֙ כֹּ֔חַ וְאֵ֥ין לָהֶ֖ם מְנַחֵֽם

Ve ben döndüm ve güneşin altında yapılan bütün baskıları gördüm; ve işte, baskı görenlerin gözyaşı, ve onları teselli eden yoktur; ve onlara baskı yapanların elinden güç vardır, ve onları teselli eden yoktur.

בָּכ֨וֹ תִבְכֶּ֜ה בַּלַּ֗יְלָה וְדִמְעָתָהּ֙ עַ֣ל לֶֽחֱיָ֔הּ אֵֽין־לָ֥הּ מְנַחֵ֖ם מִכָּל־אֹהֲבֶ֑יהָ כָּל־רֵעֶ֨יהָ֙ בָּ֣גְדוּ בָ֔הּ הָ֥יוּ לָ֖הּ לְאֹיְבִֽים

Geceleyin kesinlikle ağlar ve gözyaşı yanağının üzerindedir; tüm sevenlerinden onu avutan yoktur; tüm dostları ona hainlik ettiler, ona düşman oldular.

טֻמְאָתָ֣הּ בְּשׁוּלֶ֗יהָ לֹ֤א זָֽכְרָה֙ אַחֲרִיתָ֔הּ וַתֵּ֣רֶד פְּלָאִ֔ים אֵ֥ין מְנַחֵ֖ם לָ֑הּ רְאֵ֤ה יְהוָה֙ אֶת־עָנְיִ֔י כִּ֥י הִגְדִּ֖יל אוֹיֵֽב

Kirliliği eteklerindedir, sonunu hatırlamadı; ve şaşırtıcı şekilde indi, onu avutan yoktur. 'Gör Yahve acımı, çünkü düşman büyüttü.'

עַל־אֵ֣לֶּה אֲנִ֣י בוֹכִיָּ֗ה עֵינִ֤י עֵינִי֙ יֹ֣רְדָה מַּ֔יִם כִּֽי־רָחַ֥ק מִמֶּ֛נִּי מְנַחֵ֖ם מֵשִׁ֣יב נַפְשִׁ֑י הָי֤וּ בָנַי֙ שֽׁוֹמֵמִ֔ים כִּ֥י גָבַ֖ר אוֹיֵֽב

Bunlar için ben ağlıyorum; gözüm, gözüm su indiriyor; çünkü canımı döndüren avutan benden uzaklaştı; oğullarım ıssız oldular, çünkü düşman üstün geldi.

אוֹתָם֙ יִרְאֶ֣ה פַרְעֹ֔ה וְנִחַ֖ם עַל־כָּל־הֲמוֹנ֑וֹ חַלְלֵי־חֶ֨רֶב֙ פַּרְעֹ֣ה וְכָל־חֵיל֔וֹ נְאֻ֖ם אֲדֹנָ֥י יְהוִֽה

Firavun onları görecek ve onun bütün kalabalığı üzerine teselli bulacak; Firavun ve onun bütün ordusu kılıçla öldürülmüş olanlardır, Efendi Yahve'nin bildirisidir.

מִֽי־יוֹדֵ֣עַ יָשׁ֔וּב וְנִחַ֖ם הָאֱלֹהִ֑ים וְשָׁ֛ב מֵחֲר֥וֹן אַפּ֖וֹ וְלֹ֥א נֹאבֵֽד

Kim bilir, Tanrı döner ve vazgeçer, öfkesinin alevinden döner ve biz yok olmayız.

וַיִּתְפַּלֵּ֨ל אֶל־יְהוָ֜ה וַיֹּאמַ֗ר אָנָּ֤ה יְהוָה֙ הֲלוֹא־זֶ֣ה דְבָרִ֗י עַד־הֱיוֹתִי֙ עַל־אַדְמָתִ֔י עַל־כֵּ֥ן קִדַּ֖מְתִּי לִבְרֹ֣חַ תַּרְשִׁ֑ישָׁה כִּ֣י יָדַ֗עְתִּי כִּ֤י אַתָּה֙ אֵֽל־חַנּ֣וּן וְרַח֔וּם אֶ֤רֶךְ אַפַּ֨יִם֙ וְרַב־חֶ֔סֶד וְנִחָ֖ם עַל־הָרָעָֽה

Yahve'ye dua etti ve dedi: 'Lütfen Yahve, ben henüz kendi toprağımdayken sözüm bu değil miydi? Bu yüzden Tarşiş'e kaçmakta acele ettim; çünkü senin lütufkâr ve merhametli, geç öfkelenen ve sadakati bol, kötülükten vazgeçen bir Tanrı olduğunu biliyordum.'

וְקִרְע֤וּ לְבַבְכֶם֙ וְאַל־בִּגְדֵיכֶ֔ם וְשׁ֖וּבוּ אֶל־יְהוָ֣ה אֱלֹֽהֵיכֶ֑ם כִּֽי־חַנּ֤וּן וְרַחוּם֙ ה֔וּא אֶ֤רֶךְ אַפַּ֨יִם֙ וְרַב־חֶ֔סֶד וְנִחָ֖ם עַל־הָרָעָֽה

Ve giysilerinizi değil, kalbinizi yırtın ve Tanrınız Yahve'ye dönün; çünkü o lütufkâr ve merhametlidir, öfkeye yavaştır ve sadakati çoktur ve kötülükten döner.

מִ֥י יוֹדֵ֖עַ יָשׁ֣וּב וְנִחָ֑ם וְהִשְׁאִ֤יר אַֽחֲרָיו֙ בְּרָכָ֔ה מִנְחָ֣ה וָנֶ֔סֶךְ לַיהוָ֖ה אֱלֹהֵיכֶֽם

Kim bilir, döner ve vazgeçer ve arkasında bir bereket, Tanrınız Yahve için tahıl sunusu ve dökmelik sunu bırakır.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶעֱשֶׂה־חֶ֣סֶד עִם־חָנ֣וּן בֶּן־נָחָ֗שׁ כַּאֲשֶׁר֩ עָשָׂ֨ה אָבִ֤יו עִמָּדִי֙ חֶ֔סֶד וַיִּשְׁלַ֨ח דָּוִ֧ד לְנַחֲמ֛וֹ בְּיַד־עֲבָדָ֖יו אֶל־אָבִ֑יו וַיָּבֹ֨אוּ֙ עַבְדֵ֣י דָוִ֔ד אֶ֖רֶץ בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן

Davut dedi: 'Babası benimle sadakat yaptığı gibi, Nahaş oğlu Hanun'la sadakat yapacağım.' Ve Davut babası için onu teselli etmek üzere kullarının eliyle gönderdi. Davut'un kulları Ammon oğullarının diyarına geldiler.

וְלֹֽא־יִפְרְס֥וּ לָהֶ֛ם עַל־אֵ֖בֶל לְנַחֲמ֣וֹ עַל־מֵ֑ת וְלֹֽא־יַשְׁק֤וּ אוֹתָם֙ כּ֣וֹס תַּנְחוּמִ֔ים עַל־אָבִ֖יו וְעַל־אִמּֽוֹ

Ve ölü üzerine onu teselli etmek için yasta olanlara ekmek bölmeyecekler; ve babası için ve annesi için onlara teselli kâsesini içirmeyecekler.

וַיִּתְאַבֵּ֛ל אֶפְרַ֥יִם אֲבִיהֶ֖ם יָמִ֣ים רַבִּ֑ים וַיָּבֹ֥אוּ אֶחָ֖יו לְנַחֲמֽוֹ

Ve babaları Efrayim çok günler yas tuttu, ve kardeşleri onu teselli etmek için geldiler.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜יד אֶֽעֱשֶׂה־חֶ֣סֶד עִם־חָנ֣וּן בֶּן־נָחָ֗שׁ כִּֽי־עָשָׂ֨ה אָבִ֤יו עִמִּי֙ חֶ֔סֶד וַיִּשְׁלַ֥ח דָּוִ֛יד מַלְאָכִ֖ים לְנַחֲמ֣וֹ עַל־אָבִ֑יו וַיָּבֹאוּ֩ עַבְדֵ֨י דָוִ֜יד אֶל־אֶ֧רֶץ בְּנֵי־עַמּ֛וֹן אֶל־חָנ֖וּן לְנַחֲמֽוֹ

Davut dedi ki: 'Nahaş oğlu Hanun'a sadakat yapacağım, çünkü babası bana sadakat yaptı.' Davut babası için onu teselli etmek üzere elçiler gönderdi; Davut'un kulları onu teselli etmek için Ammon oğulları diyarına, Hanun'a geldiler.

וְכִֽי־הֵקִ֨ים יְהוָ֥ה לָהֶם֮ שֹֽׁפְטִים֒ וְהָיָ֤ה יְהוָה֙ עִם־הַשֹּׁפֵ֔ט וְהֽוֹשִׁיעָם֙ מִיַּ֣ד אֹֽיְבֵיהֶ֔ם כֹּ֖ל יְמֵ֣י הַשּׁוֹפֵ֑ט כִּֽי־יִנָּחֵ֤ם יְהוָה֙ מִנַּֽאֲקָתָ֔ם מִפְּנֵ֥י לֹחֲצֵיהֶ֖ם וְדֹחֲקֵיהֶֽם

Yahve onlara hakimler kaldırdığında, Yahve hakimle olurdu ve hakimin bütün günleri boyunca onları düşmanlarının elinden kurtarırdı; çünkü Yahve onları sıkıştıranların ve onlara baskı yapanların yüzünden inlemelerine acırdı.

וְגַם֙ נֵ֣צַח יִשְׂרָאֵ֔ל לֹ֥א יְשַׁקֵּ֖ר וְלֹ֣א יִנָּחֵ֑ם כִּ֣י לֹ֥א אָדָ֛ם ה֖וּא לְהִנָּחֵֽם

Ayrıca İsrail'in Yüceliği yalan söylemez ve pişman olmaz; çünkü o pişman olacak bir insan değildir.

נִשְׁבַּ֤ע יְהוָ֨ה וְלֹ֥א יִנָּחֵ֗ם אַתָּֽה־כֹהֵ֥ן לְעוֹלָ֑ם עַל־דִּ֝בְרָתִ֗י מַלְכִּי־צֶֽדֶק

Yahve yemin etti ve pişman olmayacak: Sen Melkisedek'in düzenine göre sonsuza kadar kâhinsin.

אֶֽבֲחַ֣ר דַּרְכָּם֮ וְאֵשֵׁ֪ב רֹ֥אשׁ וְ֭אֶשְׁכּוֹן כְּמֶ֣לֶךְ בַּגְּד֑וּד כַּאֲשֶׁ֖ר אֲבֵלִ֣ים יְנַחֵֽם

Onların yolunu seçerdim ve başta otururdum ve birlikte kral gibi, yaslıları teselli eden gibi kalırdım.

וַיְהִ֗י בְּשַׁלַּ֣ח פַּרְעֹה֮ אֶת־הָעָם֒ וְלֹא־נָחָ֣ם אֱלֹהִ֗ים דֶּ֚רֶךְ אֶ֣רֶץ פְּלִשְׁתִּ֔ים כִּ֥י קָר֖וֹב ה֑וּא כִּ֣י אָמַ֣ר אֱלֹהִ֗ים פֶּֽן־יִנָּחֵ֥ם הָעָ֛ם בִּרְאֹתָ֥ם מִלְחָמָ֖ה וְשָׁ֥בוּ מִצְרָֽיְמָה

Firavun halkı gönderdiğinde, Tanrı onları Filistliler diyarının yolundan götürmedi, çünkü o yakındı; çünkü Tanrı, 'Halk savaş görünce pişman olur ve Mısır'a döner' dedi.

וְשָׁב֙ הַגּ֣וֹי הַה֔וּא מֵרָ֣עָת֔וֹ אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתִּי עָלָ֑יו וְנִֽחַמְתִּי֙ עַל־הָ֣רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר חָשַׁ֖בְתִּי לַעֲשׂ֥וֹת לֽוֹ

ve üzerine konuştuğum o ulus kötülüğünden dönerse, ona yapmayı düşündüğüm kötülük üzerine fikrimi değiştiririm.

וְעָשָׂ֤ה הָרַע֙ בְּעֵינַ֔י לְבִלְתִּ֖י שְׁמֹ֣עַ בְּקוֹלִ֑י וְנִֽחַמְתִּי֙ עַל־הַטּוֹבָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אָמַ֖רְתִּי לְהֵיטִ֥יב אוֹתֽוֹ

ve sesimi dinlemeyerek gözlerimde kötülük yaparsa, ona iyilik etmek için söylediğim iyilik üzerine fikrimi değiştiririm.

אוּלַ֣י יִשְׁמְע֔וּ וְיָשֻׁ֕בוּ אִ֖ישׁ מִדַּרְכּ֣וֹ הָרָעָ֑ה וְנִחַמְתִּ֣י אֶל־הָרָעָ֗ה אֲשֶׁ֨ר אָנֹכִ֤י חֹשֵׁב֙ לַעֲשׂ֣וֹת לָהֶ֔ם מִפְּנֵ֖י רֹ֥עַ מַעַלְלֵיהֶֽם

Belki dinlerler ve her adam kötü yolundan döner; ve eylemlerinin kötülüğü yüzünden onlara yapmayı düşündüğüm kötülükten vazgeçerim.

עַל־כֵּ֭ן אֶמְאַ֣ס וְנִחַ֑מְתִּי עַל־עָפָ֥ר וָאֵֽפֶר

Bu yüzden reddediyorum ve toprak ve kül üzerinde dönüyorum.

וַיֹּאמְרוּ֩ שָׂרֵ֨י בְנֵֽי־עַמּ֜וֹן אֶל־חָנ֣וּן אֲדֹֽנֵיהֶ֗ם הַֽמְכַבֵּ֨ד דָּוִ֤ד אֶת־אָבִ֨יךָ֙ בְּעֵינֶ֔יךָ כִּֽי־שָׁלַ֥ח לְךָ֖ מְנַֽחֲמִ֑ים הֲ֠לוֹא בַּעֲב֞וּר חֲק֤וֹר אֶת־הָעִיר֙ וּלְרַגְּלָ֣הּ וּלְהָפְכָ֔הּ שָׁלַ֥ח דָּוִ֛ד אֶת־עֲבָדָ֖יו אֵלֶֽיךָ

Ammon oğullarının önderleri efendileri Hanun'a dediler: 'Davut sana teselli ediciler gönderdi diye senin gözünde babanı onurlandırıyor mu? Davut kullarını sana şehri araştırmak, onu gözetlemek ve onu yıkmak için göndermedi mi?'

וְהָיָ֤ה כָל־רֹאַ֨יִךְ֙ יִדּ֣וֹד מִמֵּ֔ךְ וְאָמַר֙ שָׁדְּדָ֣ה נִֽינְוֵ֔ה מִ֖י יָנ֣וּד לָ֑הּ מֵאַ֛יִן אֲבַקֵּ֥שׁ מְנַחֲמִ֖ים לָֽךְ

Ve olacak ki seni her gören senden kaçacak ve diyecek: 'Ninova harap oldu, ona kim acıyacak? Senin için nereden teselli ediciler arayacağım?'

וַיֹּאמְרוּ֩ שָׂרֵ֨י בְנֵי־עַמּ֜וֹן לְחָנ֗וּן הַֽמְכַבֵּ֨ד דָּוִ֤יד אֶת־אָבִ֨יךָ֙ בְּעֵינֶ֔יךָ כִּֽי־שָׁלַ֥ח לְךָ֖ מְנַחֲמִ֑ים הֲלֹ֡א בַּ֠עֲבוּר לַחְקֹ֨ר וְלַהֲפֹ֤ךְ וּלְרַגֵּל֙ הָאָ֔רֶץ בָּ֥אוּ עֲבָדָ֖יו אֵלֶֽיךָ

Ammon oğulları önderleri Hanun'a dediler ki: 'Sana teselli ediciler gönderdiği için Davut senin gözünde babanı yüceltiyor mu? Onun kulları diyarı araştırmak, yıkmak ve casusluk yapmak için sana gelmediler mi?'

וַיִּנָּֽחֲמוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל־בִּנְיָמִ֖ן אָחִ֑יו וַיֹּ֣אמְר֔וּ נִגְדַּ֥ע הַיּ֛וֹם שֵׁ֥בֶט אֶחָ֖ד מִיִּשְׂרָאֵֽל

İsrail oğulları kardeşi Bünyamin'e acıdılar ve dediler: 'Bugün İsrail'den bir oymak kesildi.'

מִקּ֤וֹל מַפַּלְתּוֹ֙ הִרְעַ֣שְׁתִּי גוֹיִ֔ם בְּהוֹרִדִ֥י אֹת֛וֹ שְׁא֖וֹלָה אֶת־י֣וֹרְדֵי ב֑וֹר וַיִּנָּ֨חֲמ֜וּ בְּאֶ֤רֶץ תַּחְתִּית֙ כָּל־עֲצֵי־עֵ֔דֶן מִבְחַ֥ר וְטוֹב־לְבָנ֖וֹן כָּל־שֹׁ֥תֵי מָֽיִם

Onu çukura inenlerle birlikte Şeol'e indirdiğimde, onun yıkıntısının sesinden ulusları sarsıttım; Aden'in bütün ağaçları, Lübnan'ın seçkini ve iyisi, bütün su içenler aşağı yerde teselli buldular.

וַיָּבֹ֣אוּ אֵ֠לָיו כָּל־אֶחָ֨יו וְכָל־אַחְיוֹתָ֜יו וְכָל־יֹדְעָ֣יו לְפָנִ֗ים וַיֹּאכְל֨וּ עִמּ֣וֹ לֶחֶם֮ בְּבֵיתוֹ֒ וַיָּנֻ֤דוּ לוֹ֙ וַיְנַחֲמ֣וּ אֹת֔וֹ עַ֚ל כָּל־הָ֣רָעָ֔ה אֲשֶׁר־הֵבִ֥יא יְהוָ֖ה עָלָ֑יו וַיִּתְּנוּ־ל֗וֹ אִ֚ישׁ קְשִׂיטָ֣ה אֶחָ֔ת וְאִ֕ישׁ נֶ֥זֶם זָהָ֖ב אֶחָֽד

Sonra bütün erkek kardeşleri, bütün kız kardeşleri ve onu önceden tanıyanların hepsi ona geldiler ve evinde onunla ekmek yediler; ve Yahve'nin onun üzerine getirdiği bütün kötülük için ona acıdılar ve onu teselli ettiler; ve her biri ona bir kesita ve her biri bir altın küpe verdi.

אֲנִ֨י יְהוָ֤ה דִּבַּ֨רְתִּי֙ בָּאָ֣ה וְעָשִׂ֔יתִי לֹֽא־אֶפְרַ֥ע וְלֹא־אָח֖וּס וְלֹ֣א אֶנָּחֵ֑ם כִּדְרָכַ֤יִךְ וְכַעֲלִילוֹתַ֨יִךְ֙ שְׁפָט֔וּךְ נְאֻ֖ם אֲדֹנָ֥י יְהֹוִֽה

Ben Yahve konuştum; geliyor ve yapacağım, geri dönmeyeceğim ve acımayacağım ve pişman olmayacağım; yollarına göre ve işlerine göre seni yargıladılar, Efendi Yahve'nin bildirisidir.

לָכֵ֗ן נְאֻ֤ם הָֽאָדוֹן֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת אֲבִ֖יר יִשְׂרָאֵ֑ל ה֚וֹי אֶנָּחֵ֣ם מִצָּרַ֔י וְאִנָּקְמָ֖ה מֵאוֹיְבָֽי

Bu yüzden Ordular Efendisi Yahve'nin, İsrail'in Güçlüsü'nün bildirisidir: 'Vay! Hasımlarımdan rahatlayacağım ve düşmanlarımdan öç alacağım.'

בְּחַלְּקֵי־נַ֣חַל חֶלְקֵ֔ךְ הֵ֥ם הֵ֖ם גּוֹרָלֵ֑ךְ גַּם־לָהֶ֞ם שָׁפַ֥כְתְּ נֶ֨סֶךְ֙ הֶעֱלִ֣ית מִנְחָ֔ה הַ֥עַל אֵ֖לֶּה אֶנָּחֵֽם

Vadinin pürüzsüz taşlarındadır senin payın; onlar, onlardır senin kuran; onlara da dökmelik sunu döktün, sunu çıkardın. Bunlar üzerine teselli mi bulayım?

תֶּ֤רֶב גְּֽדֻלָּתִ֗י וְתִסֹּ֥ב תְּֽנַחֲמֵֽנִי

Büyüklüğümü çoğaltacaksın ve dönüp beni teselli edeceksin.

כָּל֣וּ עֵ֭ינַי לְאִמְרָתֶ֑ךָ לֵ֝אמֹ֗ר מָתַ֥י תְּֽנַחֲמֵֽנִי

Gözlerim sözün için tükendi, diyerek: 'Ne zaman beni teselli edeceksin?'

כִּֽי־אָ֭מַרְתִּי תְּנַחֲמֵ֣נִי עַרְשִׂ֑י יִשָּׂ֥א בְ֝שִׂיחִ֗י מִשְׁכָּבִֽי

Çünkü dedim: 'Yatağım beni teselli edecek, döşeğim şikayetimi taşıyacak.'

כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה ק֣וֹל בְּרָמָ֤ה נִשְׁמָע֙ נְהִי֙ בְּכִ֣י תַמְרוּרִ֔ים רָחֵ֖ל מְבַכָּ֣ה עַל־בָּנֶ֑יהָ מֵאֲנָ֛ה לְהִנָּחֵ֥ם עַל־בָּנֶ֖יהָ כִּ֥י אֵינֶֽנּוּ

Yahve şöyle dedi: Rama'da ses duyuluyor, ağıt, acı ağlayış; Rahel kendi oğulları için ağlıyor, kendi oğulları için teselli edilmeyi reddediyor, çünkü yokturlar.

וְגַם֙ נֵ֣צַח יִשְׂרָאֵ֔ל לֹ֥א יְשַׁקֵּ֖ר וְלֹ֣א יִנָּחֵ֑ם כִּ֣י לֹ֥א אָדָ֛ם ה֖וּא לְהִנָּחֵֽם

Ayrıca İsrail'in Yüceliği yalan söylemez ve pişman olmaz; çünkü o pişman olacak bir insan değildir.

כִּֽי־יָדִ֣ין יְהוָ֣ה עַמּ֑וֹ וְעַל־עֲ֝בָדָ֗יו יִתְנֶחָֽם

Çünkü Yahve halkını yargılayacak ve kullarına merhamet edecektir.

כִּֽי־יָדִ֤ין יְהוָה֙ עַמּ֔וֹ וְעַל־עֲבָדָ֖יו יִתְנֶחָ֑ם כִּ֤י יִרְאֶה֙ כִּי־אָ֣זְלַת יָ֔ד וְאֶ֖פֶס עָצ֥וּר וְעָזֽוּב

Çünkü Yahve halkını yargılayacak ve kullarına merhamet edecek; çünkü elin tükendiğini, tutulan ve bırakılan kalmadığını görecek.

שׁוּבָ֣ה יְ֭הוָה עַד־מָתָ֑י וְ֝הִנָּחֵ֗ם עַל־עֲבָדֶֽיךָ

Dön, ey Yahve, ne zamana dek? Ve kullarına acı.

לָמָּה֩ יֹאמְר֨וּ מִצְרַ֜יִם לֵאמֹ֗ר בְּרָעָ֤ה הֽוֹצִיאָם֙ לַהֲרֹ֤ג אֹתָם֙ בֶּֽהָרִ֔ים וּ֨לְכַלֹּתָ֔ם מֵעַ֖ל פְּנֵ֣י הָֽאֲדָמָ֑ה שׁ֚וּב מֵחֲר֣וֹן אַפֶּ֔ךָ וְהִנָּחֵ֥ם עַל־הָרָעָ֖ה לְעַמֶּֽךָ

Neden Mısırlılar, 'Onları dağlarda öldürmek ve onları toprağın yüzünden yok etmek için kötülükle çıkardı' desinler? Öfkenin alevlenmesinden dön ve halkına yönelik kötülükten vazgeç.

עַל־כֵּ֥ן אָמַ֛רְתִּי שְׁע֥וּ מִנִּ֖י אֲמָרֵ֣ר בַּבֶּ֑כִי אַל־תָּאִ֣יצוּ לְנַֽחֲמֵ֔נִי עַל־שֹׁ֖ד בַּת־עַמִּֽי

Bu yüzden dedim: 'Benden uzağa bakın, ağlayışta acı çekeceğim; halkımın kızının yıkımı için beni teselli etmeye acele etmeyin.'

יְהִי־נָ֣א חַסְדְּךָ֣ לְנַחֲמֵ֑נִי כְּאִמְרָתְךָ֥ לְעַבְדֶּֽךָ

Lütfen kuluna sözüne göre, merhametin beni teselli etmek için olsun.

נַחֲמ֥וּ נַחֲמ֖וּ עַמִּ֑י יֹאמַ֖ר אֱלֹהֵיכֶֽם

Teselli edin, teselli edin halkımı, der Tanrınız.

אַ֣תְּ נָטַ֥שְׁתְּ אֹתִ֛י נְאֻם־יְהוָ֖ה אָח֣וֹר תֵּלֵ֑כִי וָאַ֨ט אֶת־יָדִ֤י עָלַ֨יִךְ֙ וָֽאַשְׁחִיתֵ֔ךְ נִלְאֵ֖יתִי הִנָּחֵֽם

Sen beni bıraktın, Yahve'nin bildirisidir, geriye gidiyorsun; ve elimi senin üzerine uzattım ve seni yok ettim; teselli bulmaktan yoruldum.

בְּי֥וֹם צָרָתִי֮ אֲדֹנָ֪י דָּ֫רָ֥שְׁתִּי יָדִ֤י לַ֣יְלָה נִ֭גְּרָה וְלֹ֣א תָפ֑וּג מֵאֲנָ֖ה הִנָּחֵ֣ם נַפְשִֽׁי

Sıkıntımın gününde Efendi'yi aradım; gece elim uzatıldı ve yorulmadı, canım teselli bulmayı reddetti.

וְאָֽמַרְתָּ֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא אוֹדְךָ֣ יְהוָ֔ה כִּ֥י אָנַ֖פְתָּ בִּ֑י יָשֹׁ֥ב אַפְּךָ֖ וּֽתְנַחֲמֵֽנִי

O gün diyeceksin: Sana şükrederim, ey Yahve; çünkü bana öfkelendin, ama öfken döndü ve beni teselli ettin.

לֹ֣א אִ֥ישׁ אֵל֙ וִֽיכַזֵּ֔ב וּבֶן־אָדָ֖ם וְיִתְנֶחָ֑ם הַה֤וּא אָמַר֙ וְלֹ֣א יַעֲשֶׂ֔ה וְדִבֶּ֖ר וְלֹ֥א יְקִימֶֽנָּה

Tanrı yalan söyleyecek bir insan ve pişman olacak bir insan oğlu değildir. O söyledi de yapmayacak mı, ve konuştu da onu yerine getirmeyecek mi?