נבע

י֣וֹם לְ֭יוֹם יַבִּ֣יעַֽ אֹ֑מֶר וְלַ֥יְלָה לְּ֝לַ֗יְלָה יְחַוֶּה־דָּֽעַת

Gün güne söz döker ve gece geceye bilgi açıklar.

לְשׁ֣וֹן חֲ֭כָמִים תֵּיטִ֣יב דָּ֑עַת וּפִ֥י כְ֝סִילִ֗ים יַבִּ֥יעַ אִוֶּֽלֶת

Bilgelerin dili bilgiyi iyileştirir ve ahmakların ağzı ahmaklık fışkırtır.

לֵ֣ב צַ֭דִּיק יֶהְגֶּ֣ה לַעֲנ֑וֹת וּפִ֥י רְ֝שָׁעִ֗ים יַבִּ֥יעַ רָעֽוֹת

Doğru kişinin kalbi yanıtlamak için düşünür ve kötülerin ağzı kötülükler fışkırtır.

זְב֣וּבֵי מָ֔וֶת יַבְאִ֥ישׁ יַבִּ֖יעַ שֶׁ֣מֶן רוֹקֵ֑חַ יָקָ֛ר מֵחָכְמָ֥ה מִכָּב֖וֹד סִכְל֥וּת מְעָֽט

Ölüm sinekleri parfümcünün yağını kokutur ve bozar; biraz akılsızlık bilgelikten ve yücelikten ağırdır.

יַבִּ֣יעוּ יְדַבְּר֣וּ עָתָ֑ק יִֽ֝תְאַמְּר֗וּ כָּל־פֹּ֥עֲלֵי אָֽוֶן

Küstahlık fışkırtırlar, konuşurlar; bütün kötülük yapanlar övünürler.

זֵ֣כֶר רַב־טוּבְךָ֣ יַבִּ֑יעוּ וְצִדְקָתְךָ֥ יְרַנֵּֽנוּ

Çok iyiliğinin anısını dile getirecekler ve doğruluğunu sevinçle söyleyecekler.

אֶפְתְּחָ֣ה בְמָשָׁ֣ל פִּ֑י אַבִּ֥יעָה חִ֝יד֗וֹת מִנִּי־קֶֽדֶם

Ağzımı meselle açacağım; eskiden olan bilmeceleri söyleyeceğim.

תָּשׁ֗וּבוּ לְֽת֫וֹכַחְתִּ֥י הִנֵּ֤ה אַבִּ֣יעָה לָכֶ֣ם רוּחִ֑י אוֹדִ֖יעָה דְבָרַ֣י אֶתְכֶֽם

Azarlamama dönün; işte size ruhumu dökeceğim, sözlerimi size bildireceğim.

הִנֵּ֤ה יַבִּ֘יע֤וּן בְּפִיהֶ֗ם חֲ֭רָבוֹת בְּשִׂפְתוֹתֵיהֶ֑ם כִּי־מִ֥י שֹׁמֵֽעַ

İşte ağızlarıyla püskürtürler, dudaklarında kılıçlar vardır; çünkü kim işitir?

תַּבַּ֣עְנָה שְׂפָתַ֣י תְּהִלָּ֑ה כִּ֖י תְלַמְּדֵ֣נִי חֻקֶּֽיךָ

Dudaklarım yüceltme döksün; çünkü bana kurallarını öğretiyorsun.

מַ֣יִם עֲ֭מֻקִּים דִּבְרֵ֣י פִי־אִ֑ישׁ נַ֥חַל נֹ֝בֵ֗עַ מְק֣וֹר חָכְמָֽה

Bir adamın ağzının sözleri derin sulardır, bilgeliğin kaynağı akan bir deredir.