מתם

וְאִ֨ישׁ יִשְׂרָאֵ֜ל שָׁ֣בוּ אֶל־בְּנֵ֤י בִנְיָמִן֙ וַיַּכּ֣וּם לְפִי־חֶ֔רֶב מֵעִ֤יר מְתֹם֙ עַד־בְּהֵמָ֔ה עַ֖ד כָּל־הַנִּמְצָ֑א גַּ֛ם כָּל־הֶעָרִ֥ים הַנִּמְצָא֖וֹת שִׁלְּח֥וּ בָאֵֽשׁ

İsrail adamları Bünyamin oğullarına döndüler ve onları, insanların şehrinden hayvanlara ve bütün bulunanlara kadar kılıç ağzıyla vurdular; ayrıca bulunan bütün şehirleri ateşe gönderdiler.

מִכַּף־רֶ֤גֶל וְעַד־רֹאשׁ֙ אֵֽין־בּ֣וֹ מְתֹ֔ם פֶּ֥צַע וְחַבּוּרָ֖ה וּמַכָּ֣ה טְרִיָּ֑ה לֹא־זֹ֨רוּ֙ וְלֹ֣א חֻבָּ֔שׁוּ וְלֹ֥א רֻכְּכָ֖ה בַּשָּֽׁמֶן

Ayak tabanından ve başa kadar onda sağlamlık yoktur; yara ve çürük ve taze vuruş; sıkılmadılar ve sarılmadılar ve yağla yumuşatılmadı.

אֵין־מְתֹ֣ם בִּ֭בְשָׂרִי מִפְּנֵ֣י זַעְמֶ֑ךָ אֵין־שָׁל֥וֹם בַּ֝עֲצָמַ֗י מִפְּנֵ֥י חַטָּאתִֽי

Öfken yüzünden etimde sağlamlık yoktur; günahım yüzünden kemiklerimde esenlik yoktur.

כִּֽי־כְ֭סָלַי מָלְא֣וּ נִקְלֶ֑ה וְאֵ֥ין מְ֝תֹ֗ם בִּבְשָׂרִֽי

Çünkü bellerim yanmayla doldu ve etimde sağlamlık yoktur.