לשׁד

שָׁטוּ֩ הָעָ֨ם וְלָֽקְט֜וּ וְטָחֲנ֣וּ בָרֵחַ֗יִם א֤וֹ דָכוּ֙ בַּמְּדֹכָ֔ה וּבִשְּׁלוּ֙ בַּפָּר֔וּר וְעָשׂ֥וּ אֹת֖וֹ עֻג֑וֹת וְהָיָ֣ה טַעְמ֔וֹ כְּטַ֖עַם לְשַׁ֥ד הַשָּֽׁמֶן

Halk dolaşıp toplardı ve değirmen taşlarında öğütürdü veya havanda döverdi ve tencerede haşlardı ve onu pideler yapardı; ve onun tadı yağ özü tadı gibiydi.

כִּ֤י יוֹמָ֣ם וָלַיְלָה֮ תִּכְבַּ֥ד עָלַ֗י יָ֫דֶ֥ךָ נֶהְפַּ֥ךְ לְשַׁדִּ֑י בְּחַרְבֹ֖נֵי קַ֣יִץ סֶֽלָה

Çünkü gündüz ve gece elin üzerimde ağırlaştı; canlılığım yaz kuraklığına döndü. Sela.