זו

מִֽי־נָתַ֨ן לִמְשִׁסָּ֧ה יַעֲקֹ֛ב וְיִשְׂרָאֵ֥ל לְבֹזְזִ֖ים הֲל֣וֹא יְהוָ֑ה ז֚וּ חָטָ֣אנוּ ל֔וֹ וְלֹֽא־אָב֤וּ בִדְרָכָיו֙ הָל֔וֹךְ וְלֹ֥א שָׁמְע֖וּ בְּתוֹרָתֽוֹ

Yakup'u soyguna ve İsrail'i yağmacılara kim verdi? Ona günah işlediğimiz Yahve değil mi? Ve onun yollarında yürümek istemediler ve onun yasasını işitmediler.

עַם־זוּ֙ יָצַ֣רְתִּי לִ֔י תְּהִלָּתִ֖י יְסַפֵּֽרוּ

Kendim için biçimlendirdiğim bu halk, övgümü anlatacaklar.

אָ֣ז חָלַ֥ף ר֛וּחַ וַֽיַּעֲבֹ֖ר וְאָשֵׁ֑ם ז֥וּ כֹח֖וֹ לֵאלֹהֽוֹ

Sonra rüzgar gibi geçer ve ilerler, suçlu olur; onun gücü kendi ilahıdır.

טָבְע֣וּ ג֭וֹיִם בְּשַׁ֣חַת עָשׂ֑וּ בְּרֶֽשֶׁת־ז֥וּ טָ֝מָ֗נוּ נִלְכְּדָ֥ה רַגְלָֽם

Uluslar yaptıkları çukura battı; gizledikleri ağa ayakları yakalandı.

בְּגַאֲוַ֣ת רָ֭שָׁע יִדְלַ֣ק עָנִ֑י יִתָּפְשׂ֓וּ בִּמְזִמּ֖וֹת ז֣וּ חָשָֽׁבוּ

Kötü kişinin gururuyla düşkün kovalanır; düşündükleri düzenlerde yakalansınlar.

וַיְהִ֣י בִשְׁמוֹנִ֣ים שָׁנָ֣ה וְאַרְבַּ֣ע מֵא֣וֹת שָׁנָ֡ה לְצֵ֣את בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֣ל מֵאֶֽרֶץ־מִצְרַיִם֩ בַּשָּׁנָ֨ה הָרְבִיעִ֜ית בְּחֹ֣דֶשׁ זִ֗ו ה֚וּא הַחֹ֣דֶשׁ הַשֵּׁנִ֔י לִמְלֹ֥ךְ שְׁלֹמֹ֖ה עַל־יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּ֥בֶן הַבַּ֖יִת לַיהוָֽה

İsrail oğullarının Mısır diyarından çıkışından dört yüz seksen yıl sonra, Süleyman'ın İsrail üzerinde krallığının dördüncü yılında, ikinci ay olan Ziv ayında, Yahve'ye evi inşa etti.

בַּשָּׁנָה֙ הָֽרְבִיעִ֔ית יֻסַּ֖ד בֵּ֣ית יְהוָ֑ה בְּיֶ֖רַח זִֽו

Dördüncü yılda, Ziv ayında Yahve'nin evinin temeli atıldı.

יָשׁ֣וּבוּ לֹ֣א עָ֗ל הָיוּ֙ כְּקֶ֣שֶׁת רְמִיָּ֔ה יִפְּל֥וּ בַחֶ֛רֶב שָׂרֵיהֶ֖ם מִזַּ֣עַם לְשׁוֹנָ֑ם ז֥וֹ לַעְגָּ֖ם בְּאֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם

Yukarıya dönmezler, aldatıcı yay gibi oldular; dillerinin öfkesinden önderleri kılıçla düşecekler; Mısır diyarında alayları bu olacaktır.