דמם

שְׁבִ֥י דוּמָ֛ם וּבֹ֥אִי בַחֹ֖שֶׁךְ בַּת־כַּשְׂדִּ֑ים כִּ֣י לֹ֤א תוֹסִ֨יפִי֙ יִקְרְאוּ־לָ֔ךְ גְּבֶ֖רֶת מַמְלָכֽוֹת

Sessizce otur ve karanlığa gir, Kildani kızı; çünkü bir daha sana krallıkların hanımefendisi diye çağırmayacaklar.

ה֣וֹי אֹמֵ֤ר לָעֵץ֙ הָקִ֔יצָה ע֖וּרִי לְאֶ֣בֶן דּוּמָ֑ם ה֣וּא יוֹרֶ֔ה הִנֵּה־ה֗וּא תָּפוּשׂ֙ זָהָ֣ב וָכֶ֔סֶף וְכָל־ר֖וּחַ אֵ֥ין בְּקִרְבּֽוֹ

Vay ağaca 'Uyan!', dilsiz taşa 'Kalk!' diyene. O mu öğretecek? İşte, o altın ve gümüşle kaplanmıştır ve içinde hiç ruh yoktur.

ט֤וֹב וְיָחִיל֙ וְדוּמָ֔ם לִתְשׁוּעַ֖ת יְהוָֽה

Yahve'nin kurtuluşunu sessizce umut etmesi iyidir.

וְאַחַ֤ר הָרַ֨עַשׁ֙ אֵ֔שׁ לֹ֥א בָאֵ֖שׁ יְהוָ֑ה וְאַחַ֣ר הָאֵ֔שׁ ק֖וֹל דְּמָמָ֥ה דַקָּֽה

Ve depremden sonra bir ateş oldu, ama Yahve ateşte değildi; ve ateşten sonra ince bir sessizliğin sesi geldi.

יַעֲמֹ֤ד וְֽלֹא־אַכִּ֬יר מַרְאֵ֗הוּ תְּ֭מוּנָה לְנֶ֣גֶד עֵינָ֑י דְּמָמָ֖ה וָק֣וֹל אֶשְׁמָֽע

Durdu ve görünüşünü tanımadım; gözlerimin önünde bir şekil vardı; sessizlik ve bir ses duydum:

יָקֵ֣ם סְ֭עָרָה לִדְמָמָ֑ה וַ֝יֶּחֱשׁ֗וּ גַּלֵּיהֶֽם

Fırtınayı sessizliğe çevirdi ve dalgaları sustu.